ol Zurich, which was obliged to employ a notary to inform the bishop of Costnitz of
the choice of one of their officers, quia singuli de Capitulo scribere nescimus, see
Beytrage zur Gesch. d. deutscheu Sprache u. Nationalliteratur, London (in d.
Schweiz) 1778, Th. 1. S. 178.
* J^ic. de Clamengis de ruina Eccl. c. 7: Summi Pontifices, ut aurei rivuli —
suam uberius curiam irrigarent, omnibus dioecesanis et pationis prassentandi facul-
tatem conferendique libertatem — ademerunt, interdicentes illis sub poena anathe-
matis, ne ausu temei-ario (sic enim illorum loquitiu- tritum jam frequentiori usu
rescriptum) in quovis beneficio .sibi subjeclo aliquem iastituere praesumerent,
quamdiu quis occurreret ex illis, quos sua auctoritate bencticia ilia exspectare
concesserant, qui illud adipisci vellet. Quantus vero, Deus optime, expectantium
numerus ex illo tempore, et qualium undique affluxit, atque ibi pra;sto fuit ! Non
tantum a studiis aut schola, sod ab aratro etiam et servilibus artibus ad parochias
regendas ceteraque beneficia passim proticiscebantur, qui paulo ])Ius Latins linguie
quam Arabica^ intclligerent, imo cpii et nihil legere, et (juod referre pudor, alpha
vix nossent a betha discernere. Ac morum in illis coiiiposiüo banc forte ignoran-
tiam excusabat .' Imo si parum docti, negligentius — morati : utpote qui absque
uteris in otio educati, nihil nisi impudicilias, ludos, comniessationes, jurgia, vanilo-
quia consectcntur. Inde omnibus in locis tot sacerdotes improbi et miseri atque
ignari, qui ruina; et scandalo sua turpi convcrsatione subditis sunt. Cap. 24: De
Chap. II. National Churches. § 107. 3Ioral condition of the Clergy. 83
constant efforts of the synods to restrain the dissolute clergy were of
no avail.5 The laity were glad to secure their families in any way
from the attacks of priestly lust, and favored, or even furthered, the
permanent connexion of their priests with concubines.*^ Thus it
uteris vero et doctrina quid loqui atlinet ? Cum omnes feie presbyteros sine aliquo
captu aut rerum aut vocabulorum, morose syllabatimque vix legere videamus.
Quem ergo fructum, quam exauditioncm ex suis orationibus sive sibi, sive et aliis
impetrabunt, quibus barbarum est, quod orant ? Quoniodo per suas preces Domi-
num alienis propitiabunt, quern sibi ipsi sua ignoi-antia et suae fueditate vita per
suum ministerium ini'ensum faciunt ? Si quis hodie desidiosus est, si quis a labore
abhorrens, si quis in otio luxuriari volens, ad Sacerdotium convoiat. Quo simul ac
perventum est, fornices et cauponulas seduli frequentant, potando, commessando,
pransitando, ccEnitando, tesseris et pila ludendo, tempora tota consumunt. Crapu-
iati vero et inebriati pugnant, clamant, tumultuantur, nomen Dei et Sanctorum
suorum pollutissimis labiis execrantur. Sicque tandem compo.-:iti ex meretricum
suarum complexibus ad divinum altare veniunt. How deticient tbe clergy were in
the preparation for their office, and how the people were neglected, see in J\w. de
Clamcngis de studio theologico in cVAchery Spicileg. T. I. p. 47.3, where, amongst
other things, we find the complaint p. 478 : conterunt infiniti ovium Rectores
totam in studiis (universities) aetafem. — Nee taiii procul dubio discere cupiunt,
quam sub titulo et umbra studii mulüplicandis ecclesiasticis beneficiis atque promo-
tionibus sine ulla unquam satietate inhiare. Of the fearful immorality of the clergy,
see the writings of Wicliff, A''icol. de Claniengis, MatthcEus de Cracovia, Jo.
Huss, Jo. Gerson, Theod. a J\'iem, and the speeches at the council of Constance,
ed. in v. d. Hardt Cone. Const, in his historia litteraria Reformationis, P. III., and
in Walchii monimentis medii JEvi fasc. II. III. IV. e. g. Bernhardi Baptisati (a
Benedictine from Gascony) invectiva in corruptum clerum (v. d. Hardt Cone.
Const. T. I. P. XVLIl. p. 880: In Praelatis inclusa est maliiia et iniquitas, negli-
gentia, ignorantia et vanitas, superbia, avaritia et pompositas : et qui solebant esse
ovium pa.^tores, jam etfecti sunt lupi, ovium comestores. — Et habeatis pro firmo,
quod revelatum est hie cuidam in generali conciiio, quod, nisi de caetei'o toUatur et
extirpetur simonia ab Ecclesia Dei, rapacitas et tyraimia, in brevi erit tanta perse-
cutio clericorum, et tarn terribilis, qualis non fuit ab initio. — Qua re hoc .' Quia
jam supradicti viri Ecclesiastici continuo palam et publice concipiunt lasciviarn,
pariunt ignominiam, nutriunt avaritiam, colligunt superbiam, divisiones et guerras
ipsi generant, in cautelis et deceptionibus ambulant, — in tantum quod jam totus
fere clerus diabolo est subjectus. — Jo. Gerson de simonia, cap. 4 (Ibid. T. I.
P. IV. p. 10) : Sicut et alia vitia regnare videmus passim apud homines, et niulto
plus apud clericos. — Recessit enim a clero oinnis lex, omnis Veritas, omnis vere-
cundia, ita ut haec audeant, quae etiam latrones et siiniles horrent, etc.
* Comp. Die Einführung der erzwungenen Ehelosigkeit bey den christl. Geist-
lichen u. ihre Folgen, von D. J. A. Theiner u. A. Th einer (Altenburg,
1828, 2. Bde. 8.) Bd. 2. Abth. 2. S. 591 ff. Also Sermo Mag. Gerardi Magni
{•f 1384) de focariis, first published by Th. A. Ciarisse in Archief voor kerkelijke
Geschiedenis, inzonderheid van Nederland, verzameld door Kist en Roijards Deel
1. Leyden, 1829. p. 364 seq.
6 Conc. Palentinum, ann. 1322, c. 7 (Mansi XXV. p. 703) : Quia nonnulli
laicorum clericos compellunt, in sacris prscipue ordinibus constitutes, ut aliquas
mulieres concubinas recipiant, et cum eis in contubernio publice vivant contra
decorem ordinis clericalis: — nos — excommunicafionis sententiae ipso facto decer-
nimus subjacere quemlibet, — necnon universitatem seu cominunitatem quamlibet
sententiae interdicti, qus personam quamvis ecclesiasticam duxeiit compellendam
ad recipiendum in concubinam mulierem quamcunque. Alcol. de Clamengis de
prajsulibus simoniacis, in Opp. ed. /. M. Lydius. Lugd. Bat. 1613. 4. p. 165;
Taceo de fornicationibus et adulteriis, a quibus qui alieni sunt, probro casteris ae
ludibrio esse solent, spadonesque aut sodomit« appellantur. Denique laici usque
adeo persuasum habent, nullos caelibes esse, ut in plerisque parochiis non aliter
velint presbyterum tolerare, nisi concubinam habeat, quo vel sie suis sit consultum
uxoribus, quas ne sie quidera usquequaque sunt extra periculum. Thus .S^necB
84 Third Period. Div. IV. A. D. 1305 — 1409.
happened that in many countries such connexions were openly suffer-
ed amongst those whose holiness was supposed to be sullied by wed-
lock.^ The pecuniary mulcts imposed by many of the synods for
such excesses,^ were soon converted by the rapacity of the bishops
into a regular tax.^ Every attempt of the secular authorities to inter-
Sylvii (about 1440) Europa s. Cosmographiae lib. secundus c. 35 (in Freheri
Scriptt. Germ. T. II) of the Frieslanders: Phrisones sacerdotes, ne aliena cubilia
poUuant, sine conjuge non facile admittunt. Vix enim continere hominem posse,
et super naturam arbitrantur.
' Alvarus Pelagius de planctu ecclesiae, Lib. II. c. 27 : utinam nunquam con-
tinentiam proiuisissent, maxime Hispani et Regnicolae, in quibus provinciis in
pauco majori numero sunt filii laicorum, quam Clericorum. — Saepe cum parochia-
nis iiiulieribus, quas ad confessionem admittunt, scelestissime fornicantur. — Multi
Presbyteri et alii constituti in sacris, maxime in Hispania, in Austria (iÄsturia?)
et Gallicia et alibi, et publice, et aliquoties per publicum instrumentum proniittunt
et jurant quibusdam, maxime nobilibus mulieribus, nunquam eas dimittere ; et
dant eis arras be bonis ecclesiae, et possessiones ecclesiaj : publice eas ducunt cum
consanguineis et amicis et solenni convivio, ac si essent uxores legitime. — Theod.
a JViem Nemoris ünionis Tract. \'I. c. 35: In eisdem etiam partibus Hibernia? et
Norwcgiae juxta consuetudines patriae licet Episcopis et Presbj-teris tenere publice
concubinas, et eisdem visitantibus bis in anno subditos sibi presbyteros, ac Eccle-
siasticorum Parochialiumque Kectores, suam dilectam duccre secum ad domos et
hospitia eorundem subditorum presbyterorum. — Et si forte aliquis ipsorum vis^ita-
torum casu ve\ fortuna non habeat focariam, ut prffivaricator paternarum traditio-
num, Episcopo visitanti proinde procurationes duplices ministrabit. Ac etiam
presbyterorum amasiae seu uxoi'es in eisdem partibus, statu et gradu, in ecclesiis
ac in mensis, eundo, sedendo et stände casteris dominabus, etiam militaribus, prae-
ponuntur. Et pene idem modus, scilicet quoad luxuriam, circa presbyteros Gasco-
niae, Hispanice ac Portugaliae, necnon contiguarum regionum versus Africara in
omnibus observatur. Unde quodammodo plures naturales ex foedo complexu nati,
quam filii legitimi in omnibus illis partibus in Ecclesiaslicis titulis concedendis
prEeferuntur, et plures legitimis apertissime promoventur. Even the synods con-
tented themselves with prohibiting concubinarii publici, see Theiner, 1. c. The
Clerici conjugati of whom we find many in this period (e. g § 10.5, notes 6 and 9)
are cleiici minorum ordinum, who, though not able to hold benefices (see § 65,
note 3), still, on condition of assuming the clerical dress and the tonsure, were
allowed to enjoy all the privileges of the clergy, see Thomassini vetus et nova
Ecclesiffi discipl. P. I. lib. II. c. 66.
* Thus the Cone. Posoniense (in Presburg), ann. 1309, c. 5, orders that the concu-
binarii publici should pay quartam partem redituuni beneficiorum suorum as mulct,
adding : confidimus enim, quod spirituali pcena, excommunicationis videlicet, quae
quamvis sine comparatione periculosior, minus tarnen peccatis exigentibus I'ormi-
datur, in temporalem mutata vindictam, subditorum mutabuntur et mores. Such
pecuniary penalties were imposed especially by the Italian councils. Thus by
the Cone. Pergam. ann. 1311, rubr. 6, for a prelate 10, for any other 5 librae
Papienses. Ravenn. ann. 1317, rubr. 4. Benevent, ann. 1331, c. 55. Conslitt.
Eccl. Ferrar. ann. 1332, c. 31 (24 librae), etc.
^ There were complaints before of bribery in this respect, see above, § 65,
note 6. So also Cone. Moguntin. ann. 1310 (Mansi XXV. p. 313) : Cohabitationis
Vitium — quorundam negligentia pra;latorum, immo quod detestabilius est, aliquo-
rum malitia, qui quaestum Kstimant pietatem, sentitur iterum pullulare. — Si qui
— ob quiestum turpem hujusmodi ad se delatum in subditis suis favere vel dissi-
mulare prsesumpserint (the archdeacons and deacons are here meant) illi per suos
praslatos ab honoribus dcjiciantur. — The taxes afterwards customary had grown
out of these pecuniary mulcts, as was in many other things the case (see § 82,
note 1). JVic. de Clamengis de ruina eccl. c. 22: Jam illud, obsecro, quale est,
quod plerisque in diuecesibus rectores parochiarum ex certo et conducto cum suis
preelatis prelio passim et publice concubinas tenent ? — Theobaldi publ. Conquestio
in Cone. Const, (in v. d. Hardt Cone. Const. T. I. P. XIX. p. 909: Ipsi (sacer-
Chop. III. Monacldsm. § 108. Older Orders. 85
fere for the remedy of these abuses, was repelled by the church as an
invasion of its rights. ^^
CHAPTER THIRD.
HISTORY OF MONACHISM.
<§. 108.
CONDITION OF THE OLDER ORDERS.
The same causes, by which the degeneracy of the secular clergy
is accounted for, led also to the entire neglect of discipline amongst
the older monastic orders, already deeply infected with the love of
luxury and the desire of independence. ^ We find amongst them at
dotes) — non solum tabernas, sed efiam liipanaria intrare, puellas maritatas atque
moniales corrumpere, concubinas in doniibiis publice tenere, et cum eis procreare,
atque alias superinducere, statimque post celebrare non abhorrent. Episcopi
autem quoniam eodem vitio laborant, talia corripere non prsesumunt. lino aliquid
annuatim ab eis recipiunt, et omnes in tali miseria stare permittunt. Under these
circumstances the want of chastity in the priesthood was considered at most a
slight crime. Hence Gerson de visitatione Pra-latorum (Opp. ed. du Pin, II. p.
564) : denuncietur recipientibus sacros Ordines, quod faciunt votum castitatis so-
lemne, ne putent se liberos ad fornicandum, sicut fatui quidam putant.
'" Even the emperor Charles IV., notwithstanding his deep reverence for the
clerg;y, felt himself conipelled to interfere in this matter : see, however, Inno-
centii P. IV Ep. ad Carolum (in Raynald. ann. 13.59, no. 11) : Habet fide digna
insinuatio facta nobis, quod tua serenitas, attendens quosdam clericos et ecclesias-
ticas personas — effrenata quadam vivendi licentia contra ecclesiasticse religionis
decentiam, et clericalis habitus honestatem secularibus sese actibus immiscentes,
ad coercendos illorum errores et transgressiones temeraiias refrenandas imperialis
Bolicitudinis operam adhibere fervore devotionis intendit, jamque super his non-
nullis praelatis — certas literas destinavit, comminationes sequestrationis ecclesias-
ticorum proventuum faciendae per saeculares principes continentes, ne clerici ipsi,
qui tanquam Dei ministri esse debent csteris modestiae et gravitatis exemplar, in
suam et aliorum perniciem incorrecti ulterius per vitiorum lubricum gradiantur.
Siquidem, charissime fili, zelum tuum, quem habes ad domum Domini multipliciter
commendamus, etc. — verum cum tu defensor egregius et zelator praecipuus
ecclesiasticfe libertatis existas, decet exceJlentiam tuam accurata diligentia piovi-
dere, ne per id, quod ortum ex puritate devotionis accepit, debitos transeundo
terminos, nostro et Apostolicae sedis honori, ac praefatae libertati ecclesiasticcB —
possit in aliquo derogari. Ideoque magnitudinem tuam rogamus et hortamur
attente, quatenus ab hujusmodi comminationibus sequestrationis ecclesiasticorum
proventuum faciendae, quod absit, per sasculares principes, de cjetero abstinens, et
si quid per comminationes ipsas attentatum forsan extiterit, quod non credimus,
cum id proculdubio foret illicitum, — in statum pristinum reformare procurans,
praelatos — debita charitate sollicites et inducas, ut contra eosdera transgressores
sui officii debitum exequantur, etc.
' The progress of corruption was much hastened, in particular, by the system of
comraendams, see Gersoji de modis uniendi ac reform. Ecclesiam in Cone. (Opp.
83 Third Period. Div. IV. A. D. 1305 — 1409.
this time few traces of studious employments,- but, on the other hand,
the most extravagant excesses,-* especially during the schism;'* to
which also the nuns gave themselves up in a manner utterly scanda-
lous.^
ed. du Pin II. p. 174): Jam Moiiasferia Ordinum quoruinciinque — dantur ia
Comniendas dictiä Cardinalibus, qui vix liabent in quolibet decimain partem Mona-
choruni ibidem olim existentium, aut paucos aut nullos oninino. Unde videbis,
aliquos nepotes aut consanguineos laicos Cardinalium in ipsa Romana Curia otiose
vacare, et nisi luxuriis et deliciis inha;rere : — et pauperes rcligiosi, de quorum
fructibus talis pompa fit, — grandi semper reium penuria laborant.
^ Not a single distinguisbed man in the learning of the time appeared amongst
these Orders. What sort of care was taken of the convent libraries may be seen
from the account given of that of Monte Cassino, one of the most celebrated, see
Benvenuti Imolensis comm. in Dantis paradisum, cant. XXII. v. 74 (written
1386, in Muratori Antiqiiitt. Ital. mcdii revi, T. I. p. 1296) : Venerabilis praecep-
tor meus Boccacius de Certaldo (the celebrated novelist, -f 1375) dicebat, quod
dum esset in Apulia, — accessit ad nobile monasterium Montis Casini. — Et avidus
vidcndi libraiiam, quam audiverat ibi esse nobilissimam, petivit ab uno Monacho
humiliter, — quod deberet ex gralia sibi aperire bibliothecam. At ille ligide
respondit, ostendens sibi altam scalam : ascende, quia aperta est. Ille, latus
ascendens, invenit locum tanli thesauri sine ostio vel clavi : ingressusque vidit
herbam natam per fenesti-as, et libios omnes cum bancis coopei-los pulvere alto.
Et mirabundus cospit aperire et vohere nunc istum librum, nunc ilium, invenit-
que ibi miilta et vaiia volumina antii|uoruiii et peregrinorum libi-oi-um. Ex quo-
rum aliquibus erant detracti aliqui Quinterni, ex aliis i-ecisi niargines chartarum,
et sic inultipliciter delbrmati. Tandem miseratus, labores et studia tot iuclytorum
ingeniorum devenisse ad manus perditissimoi'um hominum, dolens et illacrymans
recessit. Et occurrens in claustro petivit a Monacho obvio, quare libri iili pre-
tiosissimi essent ita turpiter detruiicati. Qui respondit, quod aliqui Monachi
volentes lucrari duos vel quinque solidos, radebant unum Quaternum, et faciebant
psalteriolos, quos vendebant pueris, et ita de iiiarginibus faciebant brevia (these
were magical scrolls to keep off sickness, etc.), qua; vendebant mulieribus. Nunc
ergo, vir studiose, frange tibi caput pro faciendo libros.
^ Clement V. at the council of Vienna (Clementin. Lib. III. Tit. 10. c. 1) had
to forbid the nigris monachis various offences in dress and the chase : the arch-
bishop Ernst of Prague in. Syn. Pragensi ann. 1355. c. 38, excessum in vestibus,
cibis et potibus, equitaturis et lectisterniis, — seu taxillorum, aleaium, et scacho-
rum ludis, ac chorearum lasciviis, and further the accumulation of property, etc.
* A''ic. de Clamengis de ruina Ecd. c. 32 (in v. d. Hardt Cone. Const. I. III.
p. 33) : De monachis autem et monasteiiis late patet ad loquendum materia, nisi
jam me dudum ta'deret in tot tantarumque abominationum enumeratione demorari.
— Quid autem commendabile de ipsis dicere possumus, qui — quanto magis inter
caeteros Ecclesiffi filios ex votis sua; religionis perfect! esse debebant, quanto magis
absti-acti a cura scecularium — in sola cselestium contemplatione suspensi, et quanto
magis continentes, magis obedientes, minus vagabundi, et a claustrorum septis
rarius egredientes in publicum : tanto ab his onuiibus i-ebus licet eos videre magis
alienos, magis videlicet tenaces, magis avaros, magis saeculari rei — immixtos,
magis insuper lubricos, indisciplinatos, dissolutos, inquietos, magis per loca publica
et inhonesta (si modo frena laxantur) discursantes: ita ut nihil illis a?que odiosum
sit, quemadmodum cclla et claustrum, lectio et oratio, regula et religio. Quocirca
monachi quidem sunt exteriori habitu, sed vita, sed operibus, sed interna; con-
scientia; spurcitia a perfcctione, quam habitus ille demonstrat, longissiine di«juncti.
Fallit autem illos nimium sua opinio. Nam quanto sua professione rejecta terrenis
magis aiiipiscendis inhiant, tanto pauciora habent, tanloqne dotes et redilus ipsorum
magis sempei' in nihilum Huunt. Ecce onirdum coenobiorum uberi'imos olim
fructus ita hodie attenuates cernimus, ut unde centum homines vivere solebant,
vix decem nunc a;gerrime vivant.
' JVtc. de C'lamengis, 1. c. c. 36 : De monialibus autem plura dicere. etsi plura,
quae dici possent, suppetebant, verecundia prohibet; ne non de coetu virginum
Chap. III. Monachism. ^ 109. Blendicant Orders. 87
<§. 109.
INFLUENCE OF THE MENDICANT ORDERS.
The mendicant orders retained at least a greater appearance of
decency (as was indeed necessary if they wished to retain their influ-
ence), and the studies which then conferred most honor, those of scho-
lastic philosophy and theology, were nowhere more zealously pursued
than amongst them.i In this way they extended their influence more
Deo dicatarum, sed inagis de lupanaribus, da dolis et procacia meretricum, de
stupris et incestuosis operibus pudendum sennonem prolixe trahamus. Nam
quid, obsecro, aliud sunt hoc tenipoie puellarum inonasteria, nisi quaedam, non
dico Dei sanctuajia, sed Veneris execranda piostibula, sed l^iscivorum et iinpudi-
coruni.juvenum ad libidines explendas leceptacula ; ut idem hodie sit puellam
velare, quod ad publica scoi'tanduiri exponcie. Compare the letter of Gregory
XII. A. D. 1408, to an abbot in Fiiesl.ind on the condition of the Benedictine
convents in that region (in Theod. de J\'iem Nemus Unioiiis Tract. VI. c. 34):
nuper ad nostrum pervenit auditum, quod in partibus Frisian XXII. monasteria
Ordinis s. Benedicti, Bremensis, Monasteriensis et Trajectensis dioeceseos consis-
tunt, in quibvis ohm — tantummodo moniales dicti ordinis degebant, sed successu
temporis conligit, quod in eisdem etiani inares ejusdem professionis in magno
numei'o qualitercunque cum moniahbus — degerent, prout degunt ad prasens. —
In quibus [monasteriis] pene ouiuis religio et observantia dicti ordinis, ac Dei
timor aliscessit, libido et coi-ruptio cariiis inter ipsos mares et moniales, necnon alia
multa mala, excessus et vitia, qufe pudor est efTari, per singula succreverunt. —
Fornicantur etiam quam plures hujnsmodi monialium cum eisdem suis praelatis,
inonachis et conversis, et in iisdem monasteriis plures partuiiunt filios et tilias. —
Filios autem in monachos, et tilias taliter conctptas quandoque in moniales dicto-
rum monasteriorum recipi faciunt et procui'ant: et quod miserandum est, nonnullae
ex hiijusmodi monialibus maternae pietatis oblitae, ac mala malis accumulando,
aliquos fcetus eorum mortificant, et infantes in lucein editos trucidant. — Insuper
quasi singulae moniales hujusmodi singulis monachis et conversis — ad instar an-
cillarum seu uxorum — sternunt lectos, lavant etiam eis capita et pannos, — necnon
decoquunt ipsis cibaria delicata, ac die noctuque cum ipsis monachis et conversis
in commessationibus et ebrietatibus creberrime conveisantur, etc. Theubaldi
sermo in Cone. Const, (in v. d. Hardt Cone. Const. I. XIX. p. 909) : Loca sanc-
timonialium — quasi publica loca, plus quam theatra ad omnes vanitates, etiam a
magnis, non sine maximo scandalo frequentantur. Et si qui forte alti status
propter verecundiam tempoi-alem intrare non audeant, sua munuscula, tercula et
literas eis mittunt, easque cum maximo scandalo ad se invitant. Quae autem ex
his sequuntur, turpe est dicere, sed multo turpius est faccre.
' J\''icol. de Clatnengis de ruina Eccl. e. 33 (v. d. Hardt Cone. Const. I. III. p.
33) : Venio nunc ad Mendicantes, qui ex professione arctissima; paupertatis veros
se Christi discipulos verosque imitatores esse jactant atque gloriantur : — qui
eruditi prseterea in divinis Uteris, quibus pene soli hodie insudant, pabulum verbi
Dei, quo populi reficiantur, assidua praedicatione ministrant, viam eis salufis ater-
nffi, quam nemo alius docet, aperiunt ; — denique soli ipsi, ut asrerunt, caeterorum
omnium Ecclesise ministrorum segniter dormitantium officia peragunt, ministeria
exercent, eorum delicta, ignorantias et negligentias supplent. Cap. 34 : Sed libet
ab eis quaerere : si hunc gradum supremaj perfectionis — attigerunt, quid est,
quod suis earn verbis ita magnificant, quod insolenter adeo indese jactant, quod
universis propterea inani gloriatione se pra;ferunt, imo quod alios omnes sui status
comparatione ab onmi perfectione evacuant .' Decebat enim, ut alieno ore, et non
proprio suo, ilia astherea et angelica in terris perfectio laudaretur, si modo solidam
laudem, non vanam, suspectam et odiosam cupiebant — Cap. 35 : Videtur autem
haec parabola (of the pharisees and publicans) contra hos qusestuarios verbi Dei
88 Third Period. Div. IV. A. D. 1305 — 1409.
and more, at the universities^ as well as amongst the people. The stead-
fast resistance, of the university of Paris especially, to the assumed pri-
vileges of these orders was ineffectual,-^ and they not unfrequently went
adulatores congruentissime inducta. Quia sicut Synagoga sues Pharisasos habuit,
adversus quos in Evangelio acerrime Christus semper invehit, ita nimirum lii novi
et subintroducti Aposloli Ecclesiae Pharisa;i censendi sunt, quibus omnia a Christo
de PhariHEBiä dicta, et forte alia pluriina, nescio an deteriora, conveniunt. — Refer-
rino- to the words of Christ : Attendite a falsis prophetis, qui veniunt ad vos in
vestimentis ovium, intrinsecus aulem sunt lupi rapaces, he asks : Annon lupi
rapaces sunt, ovicularum vellere amicti, qui vitas austeritatem, castitatem, humili-
tatem, sanctam simpHcitatem exteriori specie simulant, intus vero exquisitissimis
deliciis et variarum copia voluptatum ultra omnem mundanorum luxuriam exube-
rant ? Annon lupi rapaces sunt, sub ovili imagine latitantes, qui more sacerdotum
Belis in suis penetralibus oblata devorant, mero se ac lautis epulis cum non suis
uxoribus, licet sa;pe cum suis parvulis, avide satiantes, cunctaque libidinibus, qua-
rum torrentur ardore, polluentes ? Annon lupi rapaces sunt, ibris ovem mentiea-
tes, qui ea, quae facienda dictant, non faciunt, et cum aliis pragdicaverint, sua