by him. So too, tlie Pope claimed the right of providing, when an election should
be too long delayed. The majores dignitates in the chapters were to be filled by
the chapters themselves, the other places alternately by the Pope and those to
whom tbe appointment otherwise belonged. The sixth part of the canons shall
be graduates, and all pastors of churches of more than 2000 communicants. Cap.
3. De Jinnatis. De Ecclesiis et Monasteriis virorum duntaxat vacantibus et
vacaturis solventur pro fructibus primi anni a die vacationis summa? pecuniarum in
libris Cameras Apostolicae taxatae, qua; communia servitia nuncupantur. Si quae
vero excessive taxata? sunt, juste retaxentur. — Taxa; autem prasdictas pro media
parte infra annum a die habita; possessionis pacifica; totius vel majoris partis solven-
tur, et pro media parte alia infra sequentem annum. Et si infra anntim bis vel
pluries vacaverit, semel tantum solvetur. — De ceteris autem dignitatibus — qui-
buscunque, qus auctoritate sedis Apostolicae conferentur, — solvatur annata seu
medii fructus juxta taxam solitam tempore inunissionis infra annum. Et debitum
hujusmodi in successorem in beneficio non transeat. De beneficiis vero, quas
valorem XXIV. florenorum de camera non excedunt, nihil solvatur. Cap. 4.
De causis tractandis in Romana Curia necne. — Nullas causa; in Romana Curia
committantur, nisi quEe de jure et natura causas in Romana Curia tractari debebunt.
— CäiterEB conunittantur in partibus. Nisi forte pro causae et personarum quali-
tate, in commissione expiimenda, illas tractai-e in Curia expediret pro justitia con-
sequenda, vel de partium consensu in curia tractentur. Cap. 5. De commendis.
Ordinal Domiims noster Papa, quod inposterum Monasteria aut magni Prioratus
conventuales habentes ultra decem religiosos, et officia claustralia, dignitates ma-
jores post pontificales in cathedralibus, sive Ecclesia; parochiales, nulli Prslato,
etiam Cardinali, dentur in commendam. — Una etiam Ecclesia metropolitana uni
Cardinali vel Patriarchre concedi poterit, provisionem aliam sufficientiorem non
habenti. Cap. 6. De SimoniainforoconscienticBprovidetur. Every ecclesiastic
must choose a suitable confessor, by whom he must be absolved within three
months of simonia active vel passive commissa, and so relieved from the conse-
quences which otherwise would come. Cap. 7. De non vilandis excommunicatis,
antequam per judicemfuerint declarati et denunciati. Cap. 8. De dispensatio-
nibus. Ordinal etiam Dominus noster, ad Ecclesias cathedrales, Monasteria, Prio-
ratus conventuales, et parochiales Ecclesias super defectum aetaüs ultra triennium
nullatenus dispensare : nisi forte in Ecclesiis cathedralibus ex ardua et evident!
180 Third Period. Div. V. A. D. 1409 — 1517.
a few very insignificant general measures ~° sufficed to secure from
it an acknowiedirment of the fulfilment of his promise.^i Dur-
ing these negotiations, however, the Pope had not only granted
causa, de consilio Cardinalium — videretur aliter dispensandum. Item Dominus
noster in arduis et gravibus casibus sine consilio Cardinalium non intendit dispen-
sare. Cap. 9. De proviaione Papce et Cardinalium. Romano Pontifici et s.
Romana; Ecclesiaj Cai-dinalibus pro illorum sustentatione, rebus Romanre Ecclesias
stantibus ut sunt, non videtur aliter posse provider!, quam hucusque factum est,
scilicet per beneficia ct conimunia servitia, qua; vacantiae nuncupautur. The pro-
visions ot cap. 5. are then repeated. Cardinalis de proventibus ecclesiasticis non
habeat ultra valorem sex niillium florenoruui. Cap. 10. De inJulgentiis. Cavebit
Dominus noster Papa in futurum niniiani indulgentiarum effusionem, ne vilescant.
Et in prKteiitum concessas ab obitu Gregorii XI. ad instar altering indulgentise
revocat et annullat. Cap. 11. De horum Concordalorum valore. Item sanctissi-
nius Dominus noster Papa et inclyta natio Germanorum coiisenserunt et protestati
sunt, quod omnia et singula supi-adicta durare et tolerari debeant usque ad quin-
quennium duntaxat a data prajsentium numerandum — quodque per observantiam
illorum nullum jus novum Romano Pontifici, aut alicui alteri Ecclcsiaj vel personae
acquiratui' seu prajudicium genei-etur, sed lapse dicto quinquennio quaelibet Eccle-
sia et persona praedicta liberam facultatem habeat utendi quolibet jure suo. The
Concordat with the French (see v. d. Hardt IV. p. 1566 seq.), (subject, however,
to the appioval of the king), was likewise published on the 2d of May, 1418, and
for the most part coi-responds exactly with that of the Germans ; only that the
Pope remitted in this case one half the Annates for the next tive years : On the
other hand : Circa articulum indulgentiarum habila deliberatione matura nihil
intendimus circa eas immutare seu ordinäre. The Concordat with the English,
concluded on the 12th of July, see in v. d. Hardt I. p. 1079 seq.
20 Sess. gen. XLIII. on the 21st of March, 1418, the following decrees were
published {v. d. Hardt IV. p. 1535) : 1. De Exemptionibus (beginning Atten-
dentes). 2. De unionihus et incorporationibus, by which all the exemptions,
unions, and incoi-porations made since the death of Gregory XI. were, with a few
exceptions, recalled. .3 De fructibus medii temporis. Item fructus et proventus
Ecclesiarum, Monastcriorum et Beneficioium, vacalionis tempore obvenientes,
juris ct con^uetudinis vel pi-ivilegii disposition! relinquimus, illosque nobis vel
Apostolica; Camei-ce prohibemus applicari. 4. De Simoriiacis : — Ordinati simo-
niace ab executione suoi'um Ordinum sint eo ipso suspensi : — quaevis provisiones
simoniacae — nulla:' sint ipso jure : — dantes et recipientes eo ipso facto sententiani
excominunicalionis incurrant. 5. De dispensationibus. Repeal of the dispensa-
tions which had been granted to those appointed to ecclesiastical offices quibus
certus Ordo debitus est. 6. De decimis et aliis oneribus. Praecipimus et manda-
mus, juia, q\ia» proliibent inferioribus a Papa decimas et alia onera Ecclesiis et
personis ecclesiasticis imponi, districtius observari. Per nos autem nullatenus
imponentur gcneraliter super totum Clei'um, nisi ex magna et ardua causa et
utilitate univei-salem Ecclesiam concernente, et de consilio, et consensu et sub-
scriptione fratrum nostrorum S. R. E. Cardinalium, et Pra?latorum, quorum con-
silium commode haberi poterit: nee specialiter in aliquo regno vel provincia incon-
sultis Prfflatis illius regni vel provinciae et ipsis non conscntientibus, vel eorum
majori parte, et eo casu per personas ecclesiasticas et auctoritate apostolica dun-
taxat leventur. 7. De vita et honestate Clericorum, against the transgressions of
the clergy in costume.
*" The last papal decree in this same 43d session, was (1. c. p. 1540) : Decerni-
mus et dcclaramus sacro approbante Concilio, per decreta, statuta et ordinata, tam
lecta in praesenti scssione, quam concordata cum singulis nationibus ejusdem Con-
cilii, — huic sacro Concilio super articulis contentis in decreto super tienda refor-
inatione, die sabbati XXX. mensis Oct. proximo pra'teriti promulgate (see note 16)
fuisse et esse jam satisfactum. To this the cardinal, bishop of Ostia, replied : De
mandate nationum respondeo, quod placent nationilius decreta recitata, et cuilibet
nation! placet Concordia cum ipsa per Dominum nostrum facta. Et per pra'niissa
fatentui- decreto etiam jam esse satisfactum, non intendentes propterca, quod con-
cordata cum una natione in aliquo alteii nation! afferant pra>judic!um.
Chap. I. Hapan/. § 130. Martin V. 181
to the emperor Sigismund a power of exacting tenths,— notwith-
standing the great complaint that had been made of this very kind of
oppression, but had even ventured, in the face of an express resolution
of the council, to forbid any appeal from the Pope to a general coun-
cil ; such an appeal having been brought in by the Poles in the case
of John de Falckenberg.^^ The character of the council being thus
changed, its breaking up, which took place on the 22d of April, 1418,24
^^ The Literae gratioscB of the Pope to the emperor, dd. 7. Cal. Febr. 1418, in
V. d. Hardt II. p. 589 seq. Dum praeclara devotionis et fidei Tuse Serenitatis
raerita, quibus erga Deum et universalem Ecclesiam sanctam siiam gloriosissime,
prassertim circa unionem ejusdem Ecclesiaj — per multa jam tempora curis vigilibus
et continuis — mirifice claruisti, — pensamus ; — inducimur non indigne, ut in
revelationem onerum et expensarum, quse pro consecutione unionis hujusmodi,
nonnulla regna partesque terrarum orbis varias peragrando, Tua Serenitas subiit
hactenus, nee subire desinit incessanter, Tua Celsitudo nostram et apostolicae sedis
gratiam sibi mirificam sentiat ac super alicujus subventorio auxiUo liberalem. Hinc
est, quod Nos — una cum ven. fratribus nostris S. R. E. Cardinalibus super his
deliberatione praehabita, ac de ipsorum consilio, nee non ven. fratrum nostrorum
Archiepiscoporum, Episcoporum, et dilectorum filiorum Electorum, Administrato-
rum, necnon Abbatum et aliorum dc natione Germanica percepto beneplacito
voluntatis, ac etiam prsdecessorum nostrorum, Koinanorum Pontirtcum, — circa
hoc vestigiis inhajrentes, Decimam integram unius anni omnium redituum ct pro-
ventuum ecclesiasticorum in provinciis — nationis Germanic», tolius provincia»
Trcverensis, necnon Basileensis et Leodiensis civitatum et dicecesium sub Romano
Imperio consistentium, — Sei'enitati Tuae — assignamus. At the same time he
appointed three bishops to collect these tenths (1. c. p. 592 seq.). This vpas com-
plained of by seven German churches, through the Florentine jurist, Dominicus
de Germiniano, who begins with proving it in the Repudium decimarum (1. c. p.
608), quia base impositio decimse concessa est non consentientibus Prslatis nationis
AlmaniK, vel saltern majori parte ipsorum, imo inconsultis procuratoribus Cleri
dictarum septem Ecclesiarum in Concilio Consfantiensi existentibus. Quod tarnen
fieri non potuit juxta Constitutionen! Domini nostri Papa; (see note 20. 6). — Item
ad ejus levationem invocatur auxilium brachii saeculariis. Et sic conlra dictam
constitutionem, etc. He pi-oposed nothing more, however, than a milder mode of
collection.
^ Compare § 115, note 11. Jo. Gersonii tract, quomodo et an liceat in causis
fidei a summo Pontifice appellare (0pp. II. II. p. 303 seq.) : Quaeritur utrum h^c
assertio sit catholica : — JK^Ilifas est a supremo jiidice, videlicet Apostolica Sede,
seu Romano Pontifice, Jesu Christi Vicario in te.rris, appellare, aut illius
judicium in causis fidei, ques tanquam majores ad ipsum et Sedem Jlpostolicam
deferendce sunt, declinare? Arguitur, quod sic, auctoritate sanctissimi Domini
Martini Papas V. in sua Constitutione ad perpetuam rei memoriam facta, et pro-
mulgata in Consistorio generali celebrato Constantise 6. Idus Martii Pontificatus sui
anno primo (10 March, 1418), ubi reperitur haec assertio, sicut dicitur. In the
Dialogus Apologeticus pro condemnatione propositionum Jo. Parvi (1. c. p. 390)
Gerson designates this bull as destruens fundamentale penitus robur, nedum Pisani,
sed Cnnstantiensis Concilii, et eorum omnium, qua» in eis, praesertim super elec-
tione Summi Pontificis, et intrusorum ejectione, attentata factave sunt.
2* Sess. XLIV. the 19th of April, 1418, the Pope issued the decree (v. d. Hardt
IV. p. 1546) : Cupientes et etiam volentes decreto hujus sacri generalis Concilii
satisfacere, inter alia disponenti, quod omnimode generalia Concilia celebrentur in
loco, quem summus Pontifex per mensem ante finem hujus Concilii, approbante
et consentiente Concilio, deputare et assignare teneatur (see note 15) ; pro loco
dicti proxime futuri Concilii, celebrandi a fine prsesentis Concilii supradicti [in
quinquennium], eodem consentiente et approbante Concilio civitatem Papiensem
tenore prsesentium deputamus. The bull of dismission, which followed Sess. XLV.
and omnibus et singulis, qui in hoc sacro Concilio et causa ipsius interfuerunt,
absolutionem plenariam omnium peccatorum, semel in vita et in mortis articulo,
see 1. c. p. 1559. The Pope had already approved of the decrees of the council
182 Third Period Div. V. A. D. 1409 — 1517.
could not be much regretted ; little as it had answered the expecta-
tions formed concerning it.~^
The only opposition to the power of the new Pope seemed now to
be on the part of France, which nation had refused the Concordat
offered to it at the Council of Constance ; -'^ but it was not long (A. D.
in the bull condemning WiclifFe and Huss, Inter eunctas dd. 22 Febr. 1418, in the
questions which he directed to be pi-oposed to those accused of heresy (1. c. p.
1527) : Item utrum credat, teneat et asserat, quod qiiodlibet Concilium generale, et
ctiam Constantiense, universalem Ecclesiam reprKsentet. Item utrum credet,
quod illud, quod sacrum Concilium Constantiense, universalem Ecclesiam rcprai-
sentans, approhavit et appi-obat in favorem tidei et salutem aniniarum, quod hoc est
ab universis Christifidehbus approbandum et tenendum : et quod condemnavit et
condemnat esse fidei vel bonis moribus contrarium, hoc ab eisdera esse tenendum
pro condemnato. And at the last sitting he says in his answer to the Polish
ambassadors : quod omnia et singula determinata et conchisa ct decreta in materiis
fidei per praesens sacrum Concilium Constantiense conciliariter, tenere et inviola-
biliter observare volebat et nunquam contravenire quoquoraodo.
^5 See the remarkable passage concerning the Council of Constance with which
Gobelinus Pei-sona, decanus in Bielefeld (see before Div. IV), closes his Cosniodi'o-
mium, in Meibomii Rerum Germ. T. I. p. 345: Postquam dominus Martinus
Papa ])raBdictus fuit coronatus, per nationes Concilii petebatur fieri reformatio
Ecclesiae tam in capite quam in membris, prout in Reformatoiio per ad hoc electos
conceptum fuerat. Sed quia non omnes sque ardenter instabant, Cardinalibus
etiam in hoc torpentibus, parum profecerunt. Unde natio Gallicana Regem (Sigis-
munduni) adiit, petens ah eo, ut Papain ad Ecclesiam dignaretur inlbrmare. Qui
respondit eis : dum nos, lit reformatio fie.rct, prhisquam ad electionem summi
Pontificis procederetur, instahamus, vos nolentes acquicscere, Papam, prius-
quam fieret reforniatio Ecclesm, habere voluistis. Et ecce Papain habetis,
quem et nos habemiis : ilhim pro expeditione hiijusmodi reformationis adiie,
quoniam pro nunc nostri non interest, prout miererat sede Romana varante.
Sunt tamen qusdam reformata, quamvis respectu conceplorum pauca, verbis
quidem et scriptis, quffi propter humanam mentis mutabilitatem, divinitatis ex-
cusantem se sub umbra, hie inserere non pra;sunio. Ego quidem jam annis niultis
statum pertractans Ecclesiae, per quern modum ad universalis Ecclesias reformatio-
nem scandalis suhlatis omnibus perveniri posset, curiosa menle revolvi. Quern
quidem modum Dominus fortasse ostendet, cum in spiritu vehementi conteret
naves Tharsis.
•^ The French had protested against the Annates in 1417, at the council, see
Apostoli et i-esponsio dati per ven. Nationem Gallicanam, etc., in the Preuves des
Libertez de L'eghse Gallicane Chap. XXII. no. 13 (with a ditferent title in v. d.
Hardt I. XIII. p. 761). Although half the Annates were remitted (see note 19),
the king published an order in April, 1418 ( Bulcei hist. Univ. Paris. V. p. 328.
Preuves des I'egl. Gall. Chap. XXII. no. 16), (juod Ecclesiis nostrorum Regni ac
Delphinatus — secundum antiqua jura Conciliaque generalia dc personis idoneis
providebitur. — Et insuper quoad exactiones pecuniarum, quas ab aliquibus retro-
actis temporibus Curia Romana sen Camei-a Apostolica sub prstextu vacantium
heneficiorum Regni et Delphinatus pradictorum, aut alias quovis modo seu colore
pra?inissorum sibi applicari voluit, penitus cessabunt. Intendimus tamen tanquam
Christitideles summo Ponlifici et Ecclesia; Romanaj a^cjue plusve ceteris in neces-
sitatibus, sive et cum tempus exegerit, succurrere et rationabi liter subvenire ; and
in May the prohibition (11. cc), ne aliquis deinccps absque nostra licentia ausu
temcrario aurum vel argentum, jocalia (joyaux., jewels), aut alia quamvis pre-
tiosa per literas, buUetas (certificates), obligalioncs aut alias quovis modo, occasione
procurationum, annatarum, vacantium, di'^posiiionis antedictorum beneliciorum —
extra Regiuim transferat. The duke of Uurguiidy prevailed on the king in 1419,
to recall this order, but the recall was not accepted by the States General ( Bxdaeus
V. p. 335), and in Febr. 1422 (1423) those orders were confirmed {Preuves, Chap.
XXII. no. 17).
Chap. I. Popacy. § 130. Martin V. 183
1425) before this nation too, under the young king Charles VII. be-
gan to yield to the papal yoke,-^ and the Councils of Pavia and
Siena, which were held in 1423 and 1424, according to a resolution
passed at the Council of Constance, having proved wholly insignifi-
cant, the Pope returned again to the old courses, with little or no
regard to the occasional opposition made to his measures.-^ Martin
found it necessary, however, to restrain the cardinals, in order to
maintain his own freedornj^'-* and this called forth again the old com-
27 See the royal edict of dd. 10 Febr. 1424 (1425) (Preuves, 1. c. no. 19), lit
omnia quajcunque mandata in dcbita forma, et rescripta Apostolica a die exhibitio-
nis prajsentium fuerunt eideni summo Pontifici concessa, bullasque et processus
inde secuti locum executionis habeant in Regno ac Delphinatu nostris, ac eisdem
debite per eos ad quos spectat pareatur, — tam in beneticiorum collatione, quam
jurisdictionis Apostolica; potestatis exercitio, modo et forma, quibus felicis recorda-
tionis Clementis VII. et Benedicti XIII. temporibus in Regno nostro eisdem sum-
mis Pontiiicibus, eoi-umque bullis, processibus, et Uteris parebatur atque obedie-
batur, non obstantibus ordinationibus regiis, arrestis Parlament! nostri — et aliis
quibuscunque mandatis et usibus in contrarium prsedictorum. — Rogantes tarnen
sancti Patris nostri clementiam, quod — electiones, — et qusevis alire dispositiones
facta; in vim oixlinationura et arrestorum prsdictorum usque in diem exhibitionis
praesentinm locum liabeant, et — confirmentur, defectus si qui sunt privata largi-
tate supplendo. As the king, when dauphin, had sworn to observe the former
laws (see preceding note), the Pope absolved him from that oath : see the Breve
dd. Kal. Maji 1425, in Haynaldus ad h. a. no. 8.
'â– ^ Thus Martin reproaches Henricus Episc. Wintoniensis ( Raynald, 1426, no.
19) bitterly, on account of an execrabile statutum, per quod ita Rex Anglice de
Ecclesiarum provisione et administratione disponit, quasi vicarium suum Christus
eum instituisset ; legem condit super Ecclesias, Beneficia, Clericos et ecclesiasti-
cum statum ; ad se suamque laicalem curiam causas spirituales et ecclesiasticas
jubet introduci. — Quasdam contra clericos adjccit poenas, quae ne quidem contra
Judasos vel Saracenos per ullum de suis statutis piomulgatEe inveniuntur. Pos-
sunt ad Angliae regnum cujuslibet generis homines libere proficisci : soli accep-
tantes beneficia auctoritate sumnii Pontificis, vicarii Jesu Christi, jubentur exulare,
capi, carcerari ; omnibusque bonis exui ; executoresque literarum Apostolicarum,
procuratores, notarii, et quicunque alii censuram seu proccssum ab apostolica sede
in regnum mittentes aut deferentes ultimo supplicio deputantur, projectique extra
protectionem Regis ab omnibus captivandi. The bishop is reminded of the ex-
ample illius gloriosissimi martyris b. Thoma;, qui adversus similia decertans statuta
holocaustum se Deo offerens pro libertate ecclesiastica occubuit, and called upon
to exert himself to the utmost to effect the repeal of that law. Comp, the Pope's
letter of admonition to the parliament ( Raynald, 1427, no. 15), and to Henry,
archbishop of Canterbury (1. c. no. 16), which last is called to account, quod audi-
vimus te dixisse irreverenter et improbe, propter pecunias exhauriendas abolitio-
nem illius statuti apostolicam sedem ipsam queerere. Similar royal orders were
issued in Poland, see Martini ep. ad Wladislaum Regem Poloniae dd. Kal. Apr,
ann. VIII. i. e. 1425, or XIII. (1429) (according to Raynald, ann. 1427, no. 17) :
Refertur nobis quasi onmia in aliam dispositionem njutata esse ; in eodem regno
conculcari jura Ecclesia;, et ecclesiasticam opprimi libertatem ; non multura
timeri censuras nostras, et hujus sedis auctorifatem ; electiones Ecclesiarum et
Monasteriorum, quorum tamen omnimoda disposilio ad nos spectat non esse libe-
ras, sed fieri ad prEescriptum tuum ; beneficiorum per nos collatorum provisiones
contemni, tum in beneficiis generaliter reservatis, atque in ea re non pai-eri man-
datis nostris. In another letter to the same dd. 7 Kal. Sept. ann. XIII. (Rayn-
ald, ann. 1429, no. 13) the Pope complains of certain royal letters per quas tua
Serenitas Praelatis et Canonicis Ecclesite Gneznensis mandat sub gravi poena, ne
aliquem extraneum in dicta Ecclesia recipiaut ad possessionem alicujus benefieii,
cum inter Pra;latos Regni ita statutum sit et conclusum.
29 Though we find amongst the directions to the cardinals ( Raynaldus, ann.
1424, no. 4) : Pro Ordinum religionum quorumcunque aut personarum particula-
184 Third Period. Div. V. A. D. 1409 — 1517.
plaints of extortion and oppression, as well as of corruption ; ^o till
only the Romans, who, after a long interval, now shared once more
the plunder of the papal court, were with the new order of things
contented. -^1 From councils it seemed vain to look for farther help,-^-
and the Pope had therefore no hesitation in summoning a new oecu-
menical council, which, according to the decrees of the Council of
Siena,^^' was to be held in 1431 at Basil.^^
«§. 131.
COUNCIL OF BASIL (1431 to 1443), EUGENE IV. (3 March, 1431,
t 23 Feb. 1447).
The Acts of the Council are most complete in Mansi Sacrorum Conciliorum
nova et amplissima collectio T. XXIX. p. 1. — T. XXXI. p. 290.'
Augustini Patricii, Canonicus at Siena, Suimna Conciliorum Basilecnsis, Flo-
rentini, Later anensis, Lausanensis, etc. A. D. 1480, taken from two Mss. of
John of Segovia in the library at Basil (in Harduiu. IX. p. 1081 seq., and in
Hartzheim Concil. Germ. V. p. 774 seq.).
Whilst the long suppressed dissatisfaction of the cardinals at the
rium protectione nihil pecuniae percipiant, etiam a sponte offerentibus. NuUas
supplicationes ipsi Sanclissimo prassentent, nisi pro pauperibu?, vel pro persona
sua, seu servitorum, consanguineoriim, vel affinium, aut faniiliarum suorum. —
The ambassador of the Teutonic order writes to his Grand-master A. D. 1429
(see Raumer's hist. Taschenbuch for 1833, S. 73) : " They (the cardinals) do
not venture to say any thing to the Pope which they know will displease him ;
and are so oppressed by him that they grow pale and red in his presence." Hence
their enmity, ibid. p. 173.
^° Antonini Summa hist. Tit. XXII. Cap. 7, § 3 : Hie igitur Pontifex Marti-
nus, antea nequaquam vir sagax aestimatus sed benignus, in pontificatu tarnen ita
opinionem de se prius habitam redarguit, ut sagacitas quidem in eo summa, benig-
nitas vero non superflua nee nimia i-eperiretm- (copied from Leonardus Aretinus
in Muratorius XIX. p. 930). — Hoc in eo communis fama redarguit, nimis cupide
insistere cumulationi pecunias, ut nequaquam dicere valeret id primi Apostolici :
argentum et aurum non est mild (Act. iii. 6). Comp. Eberhard Windeck, a
counsellor of Sigismund, in his life of the emperor, c. 55 (in Mencken Scriptt.
Rer. Germ. I. p. 1117).
^' The favorable opinion of Platina (ed. 1645, p. 648 seq.) is Roman. Accord-
ing to p. 669, Martin V. was buried comitante populo Romano, comitante Clero
non alitcr flente, quam si Ecclesia Dei, si urbs Roma unico atque optimo parente
orbata fuisset.
^^ See Gobelinus Persona, note 25.
'3 Mansi XXIX. p. 6.
•''' See the power which he granted to Cardinal Julian, to preside at the council
as papal legate, dd. Kal. Febr. 1431, in Mansi XXIX. p. 11.
^ See a catalogue of the Acts, which are extant in Paris, in 7 vols. Mss. of
Navarrici, and an enumeration of the Codices appertaining to this council, which
are preserved in the library at Basil, in /. D. Schcepflini Commentationes hist, et
criticae. Basil. 1741. 4to. p. 541 seq. A more exact account of the Basil Codices
in Ochs Geschichte der Stadt u. Landschaft Basel, Bd. 3 (Basel. 1819. 8vo.), S.
573 ff. Though even Bellarminus de Eccl. militante, c. 16, concedes that the
Council of Basil was legitimate and oecumenical till the twentieth session or till its
i
Chap. I. Papacy. § 131. Eugenius IV. 185