cipantem. Concl. XL. Legislatorem fidelem, aut ejus auctoritate principantem in
subjecta sibi provincia compellere posse tam Episcopos quam reliquos evangelicos
ministros, quibus de sufficientia victus et tegument! provisum est, ad divina officia
celebranda et sacramenta ecclesiastica ministranda. Important for the history of
the hierarchy, P. II. c. 15, p. 239: Haec nomina Presbyter et Episcopus in pri-
mitiva ecclesia fuerunt synonyma, quamvis a diversis proprietatibus eidem iniposita
fuerint. Nam Presbyter ab state nomen impositum est, quasi senior ; Episcopus
vero a dignitate seu cura super alios, quasi superintendens. Proofs drawn from
Jerome. Phil. i. 1, etc. See vol. I. § 29, note 1. — Post haec autem Apostolorum
tempora numero sacerdotum notabiliter aucto ad scandalum et schisma evitandum
elegerunt sacerdotes unum ex ipsis, qui alios dirigeret et oi-dinaret, quantum ad
ecclesiasricum officium et servitium exercendum el oblata distribuendum, ac reli-
qua disponenduin convenientiori modo, ne istud quolibet pro libito faciente cecono-
mia et servitium templorum turbaretur propter affectionum diversitates. Hie
siquidem electus — ex posteriorum consuetudine retinuit sibi soli nomen Episcopi,
quasi superintendentis. — Verum jam dicta electio seu institutio per hominem —
nihil amplioris meriti essentialis seu sacerdotalis auctoritatis — tribuit, sed solum
ordinationis oeconomicae in domo Dei seu t^mplo potestatem quandam, alios sacer-
dotes — ordinandi et regulandi, quomodo Priori datur potestas in monachos. — Et
ideo secundum veritatem et intentionem Hieronymi non aliud est Episcopus quam
archipresbyter. Cap. 16 shows, Apostolorum neminem ad alios habuisse praeemi-
nentiam from Luc. xxii. 19; Jo. xx. 21, 22; Gal. ii. 6-9. Nullam ergo potesta-
tem, eoque minus coactivam jurisdictionem habuit Petrus a Deo immediate super
apostolos j-eliquos, neque instituendi eos in officio sacerdotali, neque segregandi
eos seu mittendi ad officium prsdicationis, nisi quod hoc sane concedi potest, ipsum
fuisse priorem aliis aetate vel officio fortasse secundum tempus, aut Apostolorum
electione, qui eum propterea reverebantur merito, quamvis banc electionem ex
scriptura nemo convincere possit. Signum autem, verum esse quod diximus, est,
quoniam b. Petrum nullam sibi assumpsisse singulariter auctoritatem supra reliquos
apostolos invenimus ex scriptura, sed magis cum ipsis acqualitatem servasse. In
proof of which he appeals to Act. XV. — Sicut Petrus Antiochia; legitur electus
in Episcopum per fidelium multitudinem, aliorum Apostolorum confirmatione non
indigens, sic et Apostolorum rcliqui pra^fuerunt in aliis provinciis absque Petri
scientia, instituiione, vel consecratione aliqua ; fiierant enim per Christum conse-
crati sufficienter. Propter quod similiter opinandum, horum Apostolorum succes-
Chap. I. Papacy till 1378. /. Political History. § 96. 17
the theologians of their own and the succeeding ages with fruitful
materials of thought. The cause of the emperor was in fact more
sores non indiguisse aliqua confirniatione successorum Petri ; quinimo iiiulti suc-
cessores alioruin Apostoloi-urn fiierunt electi at institiiti Episcopi rite, ipsoruinque
provincias sancte rexerunt absque alia institutione vel confirinatione de ipsis facta
per successores Petri. Et extitit hoc sic legitime obsei-vatuni usque quasi ad
tempera Constantini Imp. — Quod si tarnen b. Petrus a quibusdam sanctorum prin-
ceps Apostolorum scribatur, dictum est large ac improprie sumendo vocabuhim
principis. — Cujus rei exemplum conveniens sumi potest ex principantibus sa;culi,
qui nee prfesunt sibi invicem aliqua potestate, ut Comites ejusdem regni ; — cum
tamen quandoque inter alios unus aut plures ceteris honoratiores liabeantur. —
Quod si tamen Apostoli b. Petrum tanquam sibi Episcopum elegissent ; — noa
tamen ex hoc sequeretur, quod ipsius successores in Romana sede vel alia, si alibi
fuit Episcopus, hanc prioritatem habeant super aliorum siiccessores, nisi a reliquo-
rum successoribus eligerentur ad hoc ; majoris enim virtutis fuerunt aliqui succes-
sores aliorum quibusdam successoribus Petri. — Rursum cur niagis conveniret hoc
successoribus ejus in sede Romana, quam in Antiochena vel Hierosolyinitana vel
alia, si Episcopus in pluribus extitisset ? Amplius quilibet Episcopus quantum ad
intrinsecam dignitatem — indifferenter successor est cujuslibct Apostoli, et ejusdem
meiiti sive perfectionis quantum ad dignitatem pntdictam sive characterem, quo-
niam omnes hunc habent eundem ab uno efficiente — Christo, non ab eo qui manus
imposuit. — Amplius propter manuum impositionem Romanus Efrtscopus non est
aut dici debet singulariter b. Petri successor, quoniam Romanum Episcopum esse
convenit, cui non imposuit manus b. Petrus, nee mediate nee inmiediate ; nee
rursum propter sedem sive loci determinalionem, primum quidem, quia nullus
Apostolorum lege divina determinatus fuit omnino ad populum aliquem vel locum,
nam Mattha?i ultimo dictum est omnibus : Euntes ergo docete omnes gentes :
amplius quoniam b. Petrus prius legitur Antiochia" fuisse quam Roma», etc. — Jam
dictis autem audiri desuetis mirabilius est, quia desuetum amplius et inopinabile
fortassis videbitui', si non falsum : quod ex certo scripturaj testimonio convinci
potest, Romanos Episcopos magis esse successores, quantum ad provinciam et
gentem, Apostoli Pauli quam Petri. — Cum per scripturam constet evidenter,
Paulum Romaj fuisse biennio, et ibidem omnes suscepisse gentiles converti volen-
tes, — constat ipsum fuisse Romanum Episcopum specialiter. — De beato vero
Petro — dico per scripturam sacram convinci non posse, ipsum Romanum Episco-
pum, et quod amplius est, ipsum unquam Roma; fuisse. Sed per scripturam
sacram indubitanter tenendum, b. Paulum fuisse Romanum Episcopum, et si quis
alter cum ipso Rom£e fuerit, tamen Paulum singulariter et principaliler — fuisse
Rom. Episcopum, b. vero Petrum Antiochiae, ut apparet ad Gal. II. : Romae vero
non contradico, sed verisimiliter teneo, ipsum in hoc non praevenisse Paulum, sed
potius e converse. — Cap. 18, p. 251. Unde liomainis Episcopus et Ecclesia —
super ccBteros sibi quendam primatum assumpsit. — Nemo Episcoporum per omne
tempus illud (to Constantine) in alios Episcopos coactivam juiisdictionem exercuit.
Quamvis tamen aliarum provinciarum Episcopi plures, in quibus dubitabant, tarn
de sciiptura sacra, quam de ritu ecclesiastico, non audentes se publice congregare,
consuluerunt Episcopum et Ecclesiam fidelium existentem Roms, propter majo-
rem ibidem forte fidelium multitudinem et magis peritiorem, eo quod studia scien-
tiarum omnium tunc multum Romag vigebant. — Unde etiam provinciarum aliarum
fideles, sutficientia personarum carentes, ad ipsorum ecclesias gubernandas ab
episcopo et Ecclesia Romana fidelium postulabant personas sibi ad episcopatum
prajficiendas, eo quod Ecclesia fidelium Komae personis talibus, ut jam diximus,
amplius abundabat. Episcopi vero et Ecclesia Romanoi'um sic requisiti — charita-
tive atque fraterne subveniebant in his ; — ordinationes, quas super ecclesiasticum
ritum sibi fecerant, aliis communicando provinciis, et quandoque etiam in aliis
provinciis contentionem aut schisma fidelium inter se audientes charitative monen-
do. Hasc autem aliarum provinciarum ecclesis grate suscipiebant. — Hoc etiam
modo vel consimili quasi suscepit a Graecis Romanus populus gratuite non coacte
leges quasdam vocatas decem tabularum. Ex jam dicta vero quasi consuetudina-
ria prioritate, aliarum Ecclesiarum consensu spontaneo, Romanorum Episcopi —
auctoritatem quandam decreta — constituendi super universalem Ecclesiam —
sumpserunt usque ad tempora Constantini. Constantinus vero — primus fuit Im-
VOL. III. 3
18 Third Period. Div. IV. A. D. 1305 — 1409.
advanced, it may be, by those who attempted to answer them on the
side of the Pope, the Augustinian monk Augustinus Triumphus of
Ancona (t A. D. lo28),^^ and the Franciscan Alvarus Pelagius
perator, qui fidem Christi, miniiterio b. Sylvestri tunc Papae Romani patenter
adeptus est, et — Ecclesise Roman« ac ip^iu? Episcopo tribuisse videtur auctorita-
tes et potestates super alios Episcopoi et Eccle>i;i3 oiimes. — Cap. 22, p. 263 : Post
tempora vero Constanlini I. et pra;cipue iinpeiiali sede vacante banc sibi deberi
priorilatem quandoquc lege divina, quandoque vero concessione pi-incipuni. suis
epistolis expresserunt Rom. Episcopi quidam. Hanc etiam extendentes auctorita-
tem in omnes Episcopos et ecclesias, populo.s el singulares pcr.-onas, ad «ententiam
excoiDPiuincationis et interdicfi divinoruiri officiorum — in supradictos fideles feren-
dum. Sic etiam suis epistolis expi-esserunt, sibi convenire temporalium omnium
ecclesiasticorum dispensationem. Quibus ciiam moderuiores excessilius non con-
tenti suis expresserunt Epistolis sive Decrelis, auctoiitatcm sive jurisdictionem
coaclivara supremam super omnos mundi piincipatus — sibi lege divina deberi ; —
propter quod etiam ad suam auctoritatem periinere dicunt, omnia mundi regna et
piiiicipntus confeire ac auferre licite posse regibus — ipsorum mandata transgi-edi-
entibus, f]uamvis impia sint secundum vei'ifatem et illicita soepe. Hoc autem inter
casteros Romanos Episcopos — octavus Bonüäcius in tantum expressit et a>seruit,
ut hanc Romanis Episcopis deberi potestatem decreverit ab omnibus credendum et
contitendum esse de necessitate saluiis seterna? (see above, § 59, note 26). Cujus
sententiam a-secuti sunt successores ejus Clemens V. et — Joannes, — quamvis
hoc solum explicite videantur dicere de solo Imperio Romanorum. Quod quia id
asserunt innisi tituio ^upradicto, plonitudinis videlicet sibi datx' potestatis a Christo,
indubium est, potestatem hanc sive auctoritatcm, si qua talis ex hoc sibi conveniat,
omnia mundi regna et principatus ex aequo i-espicei-e. Cap. 26, p. 281, of the
origin of the papal assumptions over the emperors : Voluerunt Romanorum princi-
pum quidam citra tempora Constantini electionem de se factam amicaljiliter signare
Romanis Pon'.iticibus, ut — per Pontificum intercesslonem ampliorem benedictio-
nem et gratiam ad suum gubernandum Imperium obtinerent : eodemque aut consi-
mili quasi modo — Romanorum quidam Impcratores diadema regium imponi sibi
fecerunt per Romanos Pontificcs ; quam siquidem impositionem Pontifici Romano
plus auctoiitatis tribuere super Rom. Pi-incipem, quam Remensi archicpiscopo
super regem Francoruin, quis dicet ? Non enim conferunt hujusmodl solemnitates
auctoritatem, sed habitam vel collatam significant. Ex hac quidem igitur reve-
rentia sic sponte per Romanos principes exhibita, quserentes saepius qua; sua non
sunt, Episcopi Komani induxerunt consuetudinem et abusum verius, propter prin-
cipum simplicitatem, non niodo dicam ignaviam, laudationcm electa persona» ac
benedic'ionem, quam super illam miUebant, vocalitcr aut in scriptis vocare confir-
mationem clectionis prredicta>. Nee attcudentibus olim Romanis Principibus, qure
sub hac appellationis figura praejudicialis latebat intentio, sic ipsam successive
subinduxerunt latenter, nunc vero patenter, Romani Pontifices, ut nullus quan-
tumcunque convenienter elecius in Romanorum Regem Rex vocari debeat, neque
Regis Romanorum auctoritatem liabeat aut excrceat, nisi per Romanum Episco-
puni fucrit appiobatus. Non esset hoc aliud quam Romanum solvere principatum,
el principis ci-eationem perpetuo prohiberc. Quid ergo aliud sibi tribuit auctorita-
tis principum clectio, quam nominationem, ex quo ipsorum determinatio ab unius
solius alterius vohmtate dependet .' Tantam nempe Septem tonsores aut lippi pos-
sent Romano Regi auctoritatem tribuere.
'" Summa de potestate ecclesiastica ad Joh. P. XXII. (ed. Aug. Vind. 1473.
Roma;. 1582; the one before n)e is Colon. 1475. fol.) divided into III. Partes and
112 Quastiones. Qu. 1, art. 1 : Sola polestas Papa; est immediate a Deo. Habet
omnem potestatem srecularem judicare et deponere, si non bona est. Et si inveni-
atur, quandoque aliquos Imperatores dedisse aliqua temporalia summis Pontificibus,
sicut Constantinus dcdit Sylveslro : hoc non est intelligendum, quod suum est, sed
restituerunt, quod inju tT et (yrannice ablatum est (cf. Qu. 43, art. 3). Omnia
potestas Imperaiorum et Regum est subdelegata re^pectu potestatis Papa;. Qu.
18, art. 1 : Major est jurii-dictio Pap;E quam cujuslibet angeli. Papa» totius mundi
jurisdictio et cura commissa e-t, — quod super roelum et terram jurisdictionem
accepit. Qu. 22. art. 3 : Magis tenentur laici subditi obedire Papae, quam Impe-
ratori vel Regi. Tota machina mundialis non est nisi unus principatus : — princeps
Chap. /. Papaci/ till 1378. /. Political History. § 96. 19
autem totius principatus mundi est ipse Christus, cujus Papa vicaiius existit juxta
illud Dan. VII. Si aliud niandat Papa, et aliud Imperator, obediendum est Papae
et non Imperatori. Qu. 2.3, art. 1 : Pan;ani jure sunt sub Papa» obcdientia. Vica-
rius Chiisti est Papa, undo nullum potest se subtrahei-e ab ejus obedientia de jure,
sicut nullus potest de jure se subtrahere ab obedientia Dei. Qu. -35, art. 1 : Papa
per se ipsum linperatorem potest elidiere. Imperator est minister Papae eo ipso
quotl est minister Dei. Est autem principaliter agentis, eligere ministros et instru-
menta ad suum finem. Unde puto, quod Papa, qui universos fideles in pra^senti
ecciesia ad pacem habet ordinäre, et ad supernaluralem finem consequenduni
dirioere et destinare, justa et rationabili causa existente per se ipsum possit Impe-
ratorerii eIio;ere : ut propter eiigentium negligentiam et discordiam, aut propter
electi bonitatem et coridecentiam, vel propter populi Chrisliani pacis providentiam,
seu propter coerccndum ba;reticorum, paganorum et schisma'dcorum potentiam et
audaciam. Posse enim Papa» fulcitum debet esse veritate, justitia et sequitate ;
non enim potest adversus veritatem sed pro veritate, ut dicit Apostolus II. ad Cor.
ult. Art. 3. Sicut a sede Apostolica potestas eiigendi Iiuperatorem Electoribus
est concessa, ita a prsdicta sede potest eis auCerri. Art. 6. Papa potest Imperato-
rem facere per hsreditariam successionem sicut per eleciionem. Qu. 37, art. 3.
Auctoritate Papse Imperium a Romanis est ad GrKcos translatum. Constantinus
hujusmodi translafionem fecit auctoritate summi Pontificis, qui tanquam vicai-ius
Dei filii coelestis Imperatoris jurisdictionem habet universalem super omnia regna
et imperia. Propter imperium ad Gr^cos post tempus Constantini translatum,
ecciesia ibi potestate et dignitate multum vigebat. Et ideo quatuor concilia fue-
runt ibi celebrata, quibus Imperatores sie se subjecerunt, quatenus per summum
Pontiticem appi-obarentur. Art. 4 Aucto.-itate Papas Imperium est translatum a
Grascis ad Germanos. Art. 5. Auctoritate Papa; Imperium potest a Germanis
tran'.^ferri ad alios. Qu. 23, c. 4. DispUcet auctoritate Augustini dicitur, quod
Ecciesia per incrementa temporum semper majori potestate utitur. Si ergo Eccie-
sia quandoque fecit hujusmodi translaiionem, mul'o fortius nunc potest facere.
Conditio Imperatoris a tempore Constantini multipliciter variata est. Nam tempore
dicü Constantini linp. cligebantur. Qui modus sei-vatus est usque ad tempora
Michaelis Imp. et Caroli M. Postca institutio Imjjerii processit per successionem
ad tertiam generationem puta usque ad tertium Ottonera, qui fuit nepos primi et
filius tilii. De istis enim non invenitur facta electio, sed sola provisio per sum-
muui Pon'ificem. Gregorius V. convocatis Piincipibus Ahnaniae ordinavit
electores Imperatoris olüciales ipsius imperialis curi». Qualitercunque tamea
institutio Imperii sit variata: nulli tarnen dubium esse debet, quin summus
Ponfifex — Imperaiorem possit eligere, quemcunque et undecunqiie sibi placet
in auxilium et defensionem Eccle^^iis. Qu. 3S, art. 1 : Per Papam Imperator
electus debet confirmari. Ad illum pertinet immediate Imperatoris confirmalio,
ad quem pertirot Imperii immediata jurisdictio. Postquam enim Constantinus
ces.-it Imperio occidentali nulla sibi reservatione facta — plenum jus totius Im-
perii est acquisitum summis Pontificibus, non solum supcrioris dominationis,
verum etiam immediate administralionis, ut ex ip ns tota dependeat imperialis
Juriädictio, quantum ad electionem et quantum ad confirmationem ; ita ut ex
tunc nullus de jure poterit se inti'omittere de regiiuine occidentalis Imperii
absque expressa auctoritate et mandate sedis Apostolica?, nisi usurpative et
tyrannice, sicut fecit Julianua Apostata et multi alii. Art. 4. Papa; Imperator
electus debet tidem jurare. Imperator assumitur in defensorem et protectorem
Ecclesiae, potissime in partibus Jtalias et in occidentalibus regionibus, in qui-
bus Ecciesia non solum temporalium habet universalem jurisdictionem, sicut in
toto orbe nosci'ur habere, verum etiam habet mediante ministro, quem elegit,
immedialam adiiiinistrationem. Talis ergo minister in tribus tenetur Ecclesiae
fidelitatem servare ; priiüo in ipsius Ecclcsite exaltaiione, ut per rebelles et infi-
deles Ecciesia non deprimatur, sed potius illis expugnatis juxta posse suum supra
candelabrum ponatur ; secundo in Ecciesia pastoris et rectoris defensione ; — tertio
in temporalium per Constantinum concessorum Ecclesiae coii'iervatione, ut in tali-
bus non pi-a?tendat aliquam immediatam jurisdictionem, sed solum immediatam
adminiätrationcm. Et isia tria ponuntur in juramento fidelitatis, quod ipse Impe-
rator summo Pontifici praesfare tenetur. Qu. 39, art. 1. Imperator per solam elec-
tionem non potest administrare, nisi beneficium confirmationis recipiat. Qu. 40,
art. 1. Papa polest Impcratorem deponere. Art. 4. Imperatoris subditos a jura-
mento fidelitatis absolvere. Qu. 41, art. 1. Ad Papam spectat Imperatoris electio-
90 Third Period. Div. IV. A. D. 1305 — 1409.
(*f after 1340),^^ who, exasperated at the boldness of the imperial
nem examinare. Qu. 44, art. 1. Absque Papae auctoritate Imperator non potest
leges condere. Oinnis justa lex (quae secundum Augustinum si justa non est, non
est lex) (lependet a lege divina. lllo ergo jure lex imperialis dependet ab auctori-
tate Papas, quo jure dependel a lege divina, cujus ipse Papa est vicarius et mini-
ster, potissime cum secundum Dionysiura lex divinilatis hoc habeat, ut ejus influ-
entia non transeat ad ini'eriora nisi per media. Medius autem inter Deum et
populum Christianum est ipse Papa, unde nulla lex Populo Christiano est danda,
nisi ipsius Papae auctoritate ; sicut nee aliqua lex fuit data populo Israelitico nisi
mediante Moyse. Art. 4. Papa potest sua auctoritate leges Imperiales corrigere.
Qu. 45, art. 2. Papa subjiciuntur omnes Reges, quantum ad temporalium recog-
nitionem. Dicentes, Papam, Vicarium Christi, in toto orbe dominium habere
solum super spiritualia, non autem super temporalia, similes sunt consiliariis Regis
Syrise, qui dixerunt III. Reg. 20 : Dii montium sunt dii eorum, etc. Sic hodie
mali consiliarii adulatione pestifera seducunt Reges et Principes terrfe, dicentes :
dii montium, puta spiritualium donorum, sunt summi Pontiiices, sed non sunt dii
convallium, quia temporalium bonorum nullum habent dominium ; ideo in cam-
pestribus et in potentia bonorum temporalium pugnemus contia eos et obtinebimus.
Sed quid dicit eis divina sententia, audiamus; quia dixerunt, inquit, Syri, deus
montium est dominus, non deus vallium, dabo omnem multitudinem hanc in manu
vestra, et scietis, quia ego sum Dominus. Qu. 46, art. 2. Papa potest omnes Reges
cum subest causa deponere. Art. 3. Papa potest in quolibet regno regem institu-
ere. — Sicut Deus est factor omnium regnorum et provisor, sic Papa vice Dei est
omnium regnorum provisor. Unde cum causa rationalibilis subest, in quolibet
regno potest Regem instituere, sive sit causa ipsius Regis nequitia, ut dictum
est supra de Rege Francorum, sive ipsius populi fraudulenta malitia, ut si in Regis
mortem conspirarent, vel eum ejicerent, — vel quocunque alio modo causa justa et
rationabilis subest, ad Papam spectaret, illi regno de Rege providere. Qu. 61,
art. 3. Papa non potest aliquos eximere a se ipso in temporalibus. Apostolus II.
ad Tim. 2 dicit : Deus fidelis est, et seipswn negare non potest. Negaret autem
seipsum, si eximeret aliquos a suo dominio ternporali vel spirituaü, quia tunc
negaret, se esse dominum omnium tarn temporalium quam spiritualium. Cum
igitur Papa verus vicarius Dei sit, si aliquos eximeret a seipso in jurisdictione tem-
poralium vel spiritualium, negaret, quod non esset verus Dei vicarius, et talis
negatio in errorem Manicha'orum ipsum induceret, ponentium, ab alio principio
spiritualia et ab alio temporalia esse producta. Unde non est dubium, quod si pro
tali veritate testiticanda Papa pateretur, verus Chrisii maityr esset censendus. To
the objection : consuetudo servanda est, et longo tempore approbata pi-o lege
tenenda est, utjurisconsultus dicit. Sed ab antiqua consuetudine fuit observatum
in ecclesia Gallicana, quod Praelati Francice non recognoscunt temporalia a Papa
sed a Rege, et ipse similiter Rex a nullo temporalia i-ecognoscit, he i-eplies : con-
suetudo veritati et rationi contraria, quanto diuturnior tanto perniciosior et pericu-
losior, nee consuetudo sed abusio dicenda est. Non enim dixit Christus, ut dicit
Gregorius : Ego sum consuetudo, sed : ego sum Veritas. Si vero potentia regalis
vel imperialis allegatur, videatur, ut dicit Aug. quod factum sit de Nabuchodono-
sor, quomodo a regno depositus est et inter beslias connumeratus est, donee recog-
nosceret, Deum coeli esse dominum universorum. Qu. 73, art. 3. Papa alicui
potest concedere decimas Laicorum. Jus naturale propria facit communia in
necessitate, jus vero divinum ex caiitate, et jus civile ex reipublica utilitate.
Planum est autem, quod Papa est omnis juris interpres et ordinator, tamquam
architector in tota ecclesiastica hierarchia vice Christi, unde quolibet jure potest,
cum subest causa rationabilis, decimas laicorum non solum .subditorum, verum
etiam Regum, Principum et Dominorum recipere et concedere pro ecclesiae utili-
tate, ac eos, si noluerint dare, compellere.
1^ His work de planctu ecclesia?, libb. II. (ed. Ulma;. 1474. Venet. 1560. fol.)
written in Avignon 1330, and revised by the author A. D. 1340, then bishop of
Silves in Portugal, agrees in its principles entirely with that just cited, cf lib. I.
c. 13 : Quod jiirisdictioneui habet universalem in ioto mundo Papa nedum in spiri-
tualibus, sed temporalibus, licet executionem gladii temporalis et jurisdictionem
per filium suum legitimum Imperatorem, quum fuerit, tanquam per advocatum et
defensorem ecclesiae, et per alios reges et mundi principes , et in patrimonio s.
Chap. I. Papacy till 1378. I. Political History. § 96. 21
controversialists, carried out the newly-invented papal law in its
utmost absurdity.
Under these circumstances, neither the papal excommunication, to
which Lewis at once opposed an appeal to a general council, ^^ nor
the interdict under which all who remained faithful to the emperor
were laid,i^ produced the desired effects. ^^ The wrath of the Pope
Petri et in regno Sicilise, quod est regnum Ecclesias et Patrimonium, — et in aliis
terris Ecclesiae earn per suos rectores debeat exercere. Quum anima; corporibus
sunt pretiosiores, et spiritualia temporalibus digniora ; — cui ergo conuiiiäsae sunt
aniinae et spiritualia, niulto potius res sunt et coi-pora committenda. Temporalia
accessoria sunt ad spiritum, Mattb. 16 : hcBC omnia seil, tempoialia adjicientur
vobis : sed accessoria naturam habent principale sequendi. On these principles he
defends the papal assumption against the emperor Lewis, here mentioned only as
Bavarus schismaticus. Then, cap. 33 : Quod Papa non tenetur se purgare de
aliqua infamia, a quibuscunque exorta, bonis vel mails, si non vult. Cap. 34 :
Quod in hac vila, etiamsi injuriam vel injustitiam iacit Papa alicui, non habet
judicem super se, nee tenetur eligere judices vel arbitros. Cap. 36 : Quod antea
fuit ecclesia, quam Imperium. Finally he inserts, cap 60, the Bull Unam sanc-
tam : Ad complementum autem papalis potestatis plenaria», et gladii utriusque
pertinentis ad eum, licet diversimode, pono Extravagantem Domini Papse Bonifacii
VIII. qua; istam determinat quffstionem cujus talis tenor est, etc. Cap. 68 is
against the new Schismatics, in particular against the hasresiarcha novellus Marsi-
lius Padovanus.
16 Dated Sachsenhausen in Apr. or May, 1324 (ed. Baluz. Vita» PP. Aven. T.
II. p. 478) : Nos Ludovicus Dei gratia Komanorum Rex semper Augustus propo-
nimus contra Johannem, qui se dicit Papam XXII, quod inimicus .'•it pacis, et