of which fraternities was founded by the Dominican Jac. Sprenger in Cologna 1475
(Echard Bibl. Pra;d. I. p. 881). The Dominicans themselves strove to propagate
the notion, which Leo X. adopts in his Bull of absolution to the Fraternity 1520
(see Eus. Amort de origine, progressu, valore ac fructu indulgentiarum. I. p. 171)
VOL. III. 38
293 Third Period. Div. V. A. D. 1409 — 1517.
respective orders.'^ Nevertheless they were considered by the popes
quod olim, prout in histoiiis legitur, as. Domiiiico quEedam Confraternitas utriusqiie
sexus lideliuiii, de Rosai-io b. M. V. nuncupata, ad honorem angelicas salulationis
instituta, et in diversis iiuiiuli partihus pra'dicata fuit .sc(juentiijus signis (comp.
§ 69, note 10). Sed cum ipsa Confraternitas docursu teniporis fere neglecta fuisset,
et in oblivioneni transisset, ac anno 1475 civilas et dioecesis Coloniensis gravibus
bellis prcnicrctur, eadem Confraternitas, ut civitas ab eis bellis liberaretur, in
Ecclesia domus Pritdicatoruin Coloniensium innovata et de novo instituta fuit.
Against this notion of an earlici- origin see Acta SS. August. T. I. p. 428 seq.
Sixtus IV. gave tliis Confraternitas de Rosario b. M. V. 1478 the first absolution
A. D. 1478, in Jlmort 1. c. p. 170), and designates it as ad honorem angelicae
salutationis instituta, cujus confiatres et consorores tribus diebus cujuslibet hebdo-
madis orationem doniinicalem quindecies, et angelicam salutationem centum ct
quinquaginta vicibus ad honorem ejusdem b. Maria? Yirginis juxta ipsius Confra-
ternitalis instituta dicere consueverunt, quas quidem orationes Rosaiium appellant;
adding extra civitatem Coloniensem in aliis civitatibus et locis sint quam plures
utriusque sexus ejusdem Confraternitatis confratres. This fratei'uity extended
itself so rapidly, that as eai-ly as A. D. 14S1, a similar one was established in
Schleswick, the statutes of which are given in (Roodt's) Beitiägen zur
Erläuteiung der Civil-, Kirchen- u. gelehrten historie der Herzogthümer
Schleswig u. Holstein, Bd. 2. (Hamb. 17-52. 4tü.) S. 31. Innocent VIII. bestowed
on them, 1483, vivse vocis oraculo full absolution semel in vita, et semel in mortis
articulo, which Leo X. 1-320. coiilirmed, see Amort 1. c. p. 171.
" The Council of Basil condemned as late as 1444 the following assertions quEe
maxime praedicabantur a Mendicantibus in Taurinensi et Astensi Dioecesibus,
(Putritii summa Concill. c. 138. in Hartzhcim Concill. Germ. V. p. 865) : Paro-
chianos non teneri de jiu-e dominicis diebus et solemnibus missas in propriis
parochialibus Ecclesiis audire, sed ubi pro eoi-um devotione malucrint, prastermissis
suis parochiis : et banc libertatem non posse eis adimi a synodalibus constitutioni-
bus: quodque Parochiani suis Curatis illis diebus non tenentur ad oblationem
faciendam, sed in voluntate dantis sit, qui velit eam dare. — Obnoxium quavis
causa faciendi missas celebrari pro vivis et defunctis, non satisfacere debito
suo, si per curatum sacerdotem id tieri curet, quoniaai ratione curse ad id sit
obligatus. Decimarum solutionem, etsi de pra^cepto sit, non tamen de prtp-
cepto esse, cui sit solvenda ; liberum igitur esse onuiibus cui velint eas solvere,
vel in opera pietatis pro arbilrio impenderc. Morientes in habitu et professione
Ordinis Minorum ultra annum non passuros in poenis purgatorii, quoniam b. Fran-
ciscus ex divino privilegio quotannis ad purgatorium descendat, professoresque
omnes sui Ordinis adducat secum ad coelum (comp. § 109, note 7). Fratres Men-
dicantes, etiain non pi-a;sentatos Oi'dinariis, omnium confessiones posse audire ;
illosque, qui apud eos sint confessi, non obligari, etiam semel in anno contiteri
proprio sacerdoti, nee petere contitendi veniam. Episcopos dioecesanos etiam in
suis Synodis non posse sibi reservare absolutiones aliquorum criminum prceter
casus in jure expresses. Thus the Synod of Nitra in Hungary, 1494, passed
decrees against the impositions of the Mendicants, Constitutioiies Syn. Nitriensis
c. 30. (in C. Peterffy Cone. Hungaria?. P. I. p. 277) : Nam siciit ad nostrum per-
venit auditum, non sine niulla temei-itatis audacia, et deceptione multiplici
animarum indulgentias populo motu proprio de faclo concedunt ; super votis di-
spensant ; a perjuriis, homicidiis et peccatis aliis sibi coutitentes absolvunt ; male
ablata inccrta, data sibi ali(jua pecunia; quantitate, remittunt ; tertiam et quartam
partem de panitentiis injunctis relaxant; animas tres, vel plures parentum vel
amicorum illorum, qui eleemosynas eis conferunt, de purgatorio, ut asserunt
mendaciler, extrahunt ct ad gaudia Paradisi pei-ducunt ; confratribus et benefac-
toribus i|)Sürum remissionem plenaiiarii peccalorum indulgent; et aliqui ex ipsis
eos a pcjtna et culpa, ut eorum verbis utamur, absolvunt. Job. Busch (see
§ 139, note 4.) was present at the preaching of a Carmelite from Biabanf, (see
Busch de reibrm. monasteriorum III. c. 16, in Leibnitii Script. Brunsv. II.
p. 925), who, at the instigation of (he unreibrmcd Franciscans, directed his discourse
against Busch as a Reformer, and at the same time maintained, amongst other
things; quoties missa per mundum celebratur, toties una anima de purgatorio libe-
ratur, and Mendicantes, Episcopis pra-sentati a suis superioribus, sunt supra Plebanos.
Chap. III. MonncMsm. §140. Injincnce of the 3lendt cants. 2^9
as their truest servants ;^- and they were so, as long as the interests of
their order was the same with his, but no further. ^^
Busch compelled him publicly to retract both assertions. The honor in which the
Franciscans held their foundei-s is seen in the piopositions advanced by Johannes
Mercator in Besanqon and condemned by the Sorbonne, 1436 {d'Argentri collectio
judiciorum de novis erioribus I, II. 318: I. Sedes Lucifeii erat super choros
angelorum et in decinio ordine, qua; erat vacua et modo mirabiliter pra.'parata
atque adornata, reservata 1). Francisco soli, quia ab eaejectus fuerat Lucifer propter
suam superbiam. Et in hoc seculo nullus fuit inventus habens tantam huniilitatem,
quantam habuit b. Franciscus. If. B. Franciscus assimilabitur Christo in quadra-
g;inta modis sou manieribus. Quodque ipse est secundus Christus et secundus
filius Dei. III. B. Francisci couceptio i'uit praenunciata ab Angelo. Natus in
prssepio inter bovem et asinum. Quern parere aliter, seu alio loco non poterat
mater sua. lY. B. Franciscus stianiata suscepit successive, duabus horis semper
interpositis, et in susceptione cujuslibet cecidit in terram propter nimium dolorem,
quem in suscipiendo suscipiebat, ita ut spiritum emisissit, nisi Christus euni con-
fortasset. V. B. Fi-anciscus in suscipiendo prEedicta stie;mata tanlos dolores sus-
tinuit vel quasi, quantos habuit Christus in passione. VI. B. Franciscus incepit
recipere pra^dicta stigmata a summo mane, et perseveravit in susceptione usque ad
horam nonam, qua hora dominus noster Jesus expiravit. YII. B. Fianciscus cum
clavis retortis ab intus et extra, in ipsis stigmatibus inclusis, dicta stigmata portavit
per duos annos. VIII. Christus in propria persona percutiendo sua manu stigmata
praedicta intixit. IX. B. Franciscus vulnus seu stigmata lateris sui suscepit,
quando Christus latus suum vulneratum in cruce lateri ipsius b. Francisci applicuit.
X. In susceptione stigmatum praedictoruni petra scissa est, ut in passione Christi,
in cujus petra; scissura ipse Johannes, qui hoc prsedicat, brachium suum immisit.
XI. B. Franciscus obtinuit a Deo Privilegium, quod anno quolibet descendit ad
locum Purgatorii in die solemnitatis suae, et animos quorumlibet Religiosorum et
Religiosarum et omnium de habitu ipsius s. Francisci seu Fratrum Minorum in
ipso Purgatorio existentium extrahit, et secum educit in Paradisum, quemadmo-
dum Christus seu ejus anima descendit ad inferna, et tertia die animas patrum
secum eduxit. XII. B. Franciscus etiam obtinuit a Deo, quod Religiosi qui non
bene servant regulam suam, non possent diu remanere in hoc mundo nee in prae-
dicta Religione ; et quod murmurantes aut male loquentes de Religiosis et de
Ordine prsedicto graviter punirentur in hoc saeculo et in alio. Quod nulli in vita
sua revelavit ipse b. Franciscus, nisi s. Leoni confessori suo, qui post ejusdem b.
Francisci obituin revelavit. In their pretensions with regard to purgatory, the
Franciscans were outdone by the Carmelites. These last had long maintained that
whoever died in the Carmelite Scapula was saved (see Div. II. § 69, note 11) :
they now added to this, that on the next Saturday after their death they were
always released by the Virgin Mai-y from purgatory. In confirmation of this they
invented, in the course of the 13th century, a bull of John XXII., the so-called
Bulla Sabbathina, which is first mentioned by Joannes Palaonydorus, a Carme-
lite at Malines, about 1496, see Jo. Launoji dissei-tt. de Simonis Stockii viso in
his 0pp. II. II. p. 406. According to this bull the holy Virgin had appeared to the
Pope in the guise of a Carmelite nun, and told him (1. c. p. 404) : Fiati-es professi
dicti Ordinis supplicio solvantur et culpa, et die, quo ipsi saculo recedunt, ac pro-
perato gradu accelerant Purgatorium, ego mater gratiosa descendam Sabbato post
eorum obitum, et quot inveniam in Purgatorio liberabo, et eos in montem sanctum
vitce aeterna» reducam. They pretended also that this bull had been confirmed by
Alexander V. 1409 (1. c. p. 423), and the imposture was so successful, that the
Bulla Sabbathina was really confirmed by Clement VII. 1530 (1. c. p. 440, 446), and
Paul V. 1613. Amort hist, indulgentiarum I. p. 144 seq., supposes the Bulla
Sabbathina and the confirmation of Alexander V. to be genuine.
'^ As a specimen of the praises which the Popes were accustomed to lavish on
the Mendicants, see the beginning of the so-called Bulla aurea (see note 2) :
Sacri Prsedicatorum et Minorum Fratrum Ordines, instar duorum primorum tlumi-
num a cojlestium voluptatum et amcenitatum Paradiso egredientium, sacrosancfae
Ecclesia; terram, ne mundanarum cupiditatum et vitiorum calore arescat, praeclarae
doctrinas, virtuosorum operum, ac multiplicium meritorum imbribus irrjgantes,
300 Third Period. Div. V. A. D. 1409 — 1517.
SS 141.
OF THE FREER SPIRITUAL SOCIETIES.
In the beginning of this period the Beghards, and in particular the
Fratres vitaj communis (called also Fratres bonsc voluntatis, Fratres
coUationarii, Clerici devoti, and in some places Fratres Hieronymiani,
or Gregoriani), were violently assailed in the Netherlands by Matthew
Grabo, Lector of a Dominican convent in Groningen, who declared
the whole institution unlawful and heretical. The brethren being
supported, however, by the reformed canons of the Windsheim Chap-
ter, Grabo was accused before the bishop of Utrecht ; and on his
appealing to the Pope, the matter came before the Council of Con-
stance.i Here the most influential voices declared at once in favor of
magis illam in dies fi-uctuosam efficiiint. Hi sunt duo Seraphim, qui in sublimi
conteniplationis et seraphici amoris alis elevati, a terrenisque rebus abstracti, assi-
duo divinaruin laudum clamore, et immensorum beneficioruui humano generi a
sumrno opifice Deo exhibitorum declaratione, ferventissimis pra^dicationibus popu-
los instruendo, et ad coeleste iter dirigendo insistentes, multlplicata talenta eis
credita, Domino Deo mundas segetis, auimaruni scilicet Redemptoris noslri Jesu
Christi pretiosi sanguinis efi'usione redeniptarum, copiosos in horrea s. Ecclesias
manipulos referunt. Hi sunt du® tubas, per quas Dominus pra;cipit ad pabulum
sacri Evangelii Universum populum assiduis pi'a;dicationibus advocaii, ut in omnem
terrani exiret sonus eorum, et i-edderent sibi populum acceptabilem, et bonorum
operum sectatorem.
'^ Erasmus wrote 1519 to Albert Elector of Mayence (Epist. 477. 0pp. ed.
Lugd. Bat. T. HI. P. I. p. 515) : Mundus oneratus est constitutionibus humanis,
oneratus est opinionibus et dogmatibus scholasticis, tyrannide Fratrum Mendican-
tium, qui cum sint satellites Sedis Ronianse, tarnen eo potentias ac multitudinis
evadunt, ut ipsi Romano Pontilici atque ipsis adeo Regibus sint formidabiles. His,
cum pro ipsis facit Pontifex, plus quam Deus est : in his, qu£e faciunt adversus
eorum commodum, non plus valet quam somnium. Jn proof of this maj^ be cited
the opposition of the Franciscans to John XXH. (see § 110, note 7 seq.), the
opposition of the Dominicans to the doctrine of the immaculate conception of the
Virgin, notwithstanding the papal decisions in its favor, see § 144, note 14 seq.,
and the neglect of the Decretals of Boniface VHI. (see § 69, note 3), see notes
8, 9, 10, above.
* Jo. Buschii (see § 139, note 4) Chronicon Canonicorum regularium Ord. S.
Augustini Capituli AVindesemensis (Accedit Chron. Montis S. Agnetis auct.
Thoma a Kempis, una cum vindiciis Kempensibus Heriberti Rosweydi Soc. Jesu
pro libro de imitatione Christi. Anlvcrp. 1()21. 8vo.), written 1464. lib. II. c. 58.
p. 547 : Quidam de Ordine Pra^dicatonim Frater, Matthasus Grabo nomine, grande
volumen ediderat contra devotos Presbyteros, Clericos et Beginas, pariter in com-
inuni sine regulas alicujus professione viventes. Quem Pastori in Daventria re-
praesentans adhssionem expetiit, et ut in ejus transiret sententiam publice contra
COS sermocinando, rogavit. He, however, sunt the book to the Rector of the con-
vent of the fratres communis vit;p in Devcnter, who sent it to the Prior of the
Regular Canons in Nordhorn, by whom the complaint was brought before the
bishop of Utrecht. On Grabo's appealing to the Pope, the bishop brought the
matter before the Council, with liie petition, ut iste audacter Frater Matthaeus
Grabo digna feriretur animadversione, reprobis in exemplum, testifying at the same
time, quod nihil unquam mali, ilignum suspicione, contra niorem Ecclesiae, in
devotis hujus patria- sexus utriusque invenit dclitescere, sed omnes et singuli vitam
veram apostolicam Ecclesice primitivae, ut veri Christiani, ad purum servarent.
The contents of Grabo's work may be inferred from the letter sent to the Pope by
Chap. III. Monachism. § 141. Fratrcs Vilte Communis. 301
the brethren,^ and Grabo was condemned and called upon to retract
the person who conducted his defence at the Council of Constance, in v. d. Hardt
Cone. Const. III. p. 106: cum lector (M. Grabo) — videret, plures pcrsonas sexus
utriusque nova Religionis habitum assumentes, et conventicula facicntes, nullum
habitum approbatum prolitentes, statuentesque sibi ipsis Superiores pro libitu vo-
luntatis, et sub siinulata devotione populuin attrahentes, et nuilla contra veritatem
sacrae Scripturaj ac sacros Canones attentantes, et de eleemosynis Christifidelium
domes suinptuosas ad modum nionasteriorum regularium ffidificantes, et se invicem
in eis includentes cum observationc quorundam rituum minime per Ecclesiam
approbatorum : coepit super hoc apud semetipsum ardenter cogitare, et an hoc
stantibus regulis tidei et sacris canonibus Ecclesia dissimulare deberet; revol-
vensque diligenlius sacrae scriptural sanctorunique Doctorum libros et sacros
Canones, quasdam conclusiones, reprobantes illoruin modum vivendi, extraxit, et
scripturae commendavit. Quarum una principalis est, ex qua alia deducuntur
exceptis paucis : nullus potest licite et mcritorie, imo nee veraciter, obedientia,
paupertatis, et castitatis universalin consilia conjunctim, extra veras Religiones
manendo, adimplere. Namely, ad sasculares pertinet tantum particularia vota
offerre, ad reguläres autem universalia praedicta. Further, the conclusio undeci-
ma : abdicare quemquam omnia propter Christum, extra prcedictas religiones
manendo, seu nisi veram aliquam Religionem ingrediatur, est sibi et suis,
quorum cura sibi incumbit, vitam subtrahere : quod est, homicidiurn tot homi-
num commitlere quot ejus curse subduntur. Hkc est de mente s. Thomce Secunda
Secundce Qu. 33. Ex quibus sequitur, quod nullus potest abdicationem omnium
propter Christum facere extra veram Religionem manendo sine peccato mortali :
quia subtraheret sibi vitam. — Ex quibus sequitur, quod dicens pertinaciter, omnia
esse meritorie abjicienda propter Christum, in sceculo manenti, hcsreticus est
dicendus. — Ex quibus sequitur, quod proprietas temporalium rerum est statui
sceculari essentialiter annexa. Et per consequens Dominus Papa salva auctori-
tate sua non potest dispensare cxim scEcularibus, ut omnibus in singulari
careant, seu nihil in singulari habeant. — Si enim Dominus Papa posset hoc
alicui concedere, — posset ei concedere propriae vita; subtracliones, etc. — Sequitur
etiam, quod religiosus sine peccato mortali non potest abdicare voluntatem
habendi communia (compai-e § 110, note 6 seq.): — quia sine illis vivere non
posset, cum per suam piofessionejn renunciaveiit omnibus et singulis propriis
singularibus. Grabo's assertions are given still more in full in the 25 Articles of
the Council which follow. The last of which are: XXI. Excommunicati sunt
omnes communem vitam ducentes extra Religionem approbatam. XXII. Quare
similiter excommunicati sunt illi, qui vitam communem extra Religionem appro-
batam ducentibus praebent eleemosynam. Et qui tales fovent consilio et auxilio
vel defensione, similiter stant et sunt in statu perpetuae damnationis. Et nisi de
hujusmodi eorum excessibus magna contritione poenituerint, ad vitam a?ternam non
possunt pervenire, neque salvi permanere. XXIII. Omnes vitam communem
ducentes extra Rehgionem approbatam sunt illi, a quibus Salvator noster prsecipit
esse abstinendum, et tanquam a falsis Prophetis attendendum. XXIV. Quilibet
faciens contra jura canonica peccat mortaliter. XXV". Nullus corpore validus
absque communi utilitate et necessitate potest extra veras Religiones sine peccato
€leemosynas Christifidelium tollere.
^ Namely, Petrus de Alliaco and Jo. Gerson in their opinions of Grabo's pro-
positions, in V. d. Hardt III. p. 112 seq. The former remarks ad Act. 4, 32, 34,
quod in ilia congregatione primitiva fuerunt multi uxorati et alii diversarum con-
ditionum saeculares (all of whom, however, had every thing in common), qui
scilicet non erant adstricti per votum ad tria consilia evangelica castitatis, obedien-
tiae, et paupertatis, quemadmodum sunt piofessi Religionum per b. Basilium, Bene-
dictum et Augustiniim ac similes introductarum. Quas iste, ponens hujusmodi
conclusiones, appellat veras Religiones, tanquam extra illas non sit vera Religio,
quod falsum est, imo haereticum, si sic per praecisionem intelligatur: quoniam
Christiana vera est Religio etiam apud saeculares. He pronounces Grabo's tractatus
haereticalis et igni tradendus. To this opinion Gerson subscribed, and was especially
vehement in condemning the abuse of the word Religio, see 1. c. p. 116 : Propositio
III. Religio Christiana potest absque voto obligante ad consilia perfecte, imo
302 Third Period. Dil. V. A. D. 1409 — 1517.
his errors.^ From this time forward the increrise of the order in the
Netherlands and in Germany' kept pace with that of the Congrega-
perfectissime, observari. Patet de Christo, qui non legitur vovisse consilia, qui
fuit tarnen suae legis perfeciissimus observalor. Patcl insupcr de Apostolis et
discipulis Christianis in priiniliva Ecclesia, quorum iiiulti erant uxorati, nuilti
possessiones habuorunt, quidaiii in coinmuni, quidairi in proprio. — Pi'op. IV. Re-
ligio Christiana non reqnirit ad perrectioiein siii observationem tarn in pi'sceptis,
quam in consiliis, quod superaddatur alia religio. Quales dicuntur observationes
instituta; per sanctos Basilium ct Augustinum, etc., et quales Anshelmus vocat
religiones factitias. Prop. V. Ileligiones hujusinodi factitias satis impioprie et
abusive et forsan ari-oganter dictaj sunt status peifectionis. Gerson conies to the
conclusion, Corollarium III., quod tota doctrina fratris istius innititur stulta; et
insanae fantasice, imo et blasphemiae. — Coroll. IV., quod fautores et defensores
istius fiatris sunt arcendi seu repellendi, et nisi desistere voluerint, graviter puni-
endi ; ita tanien, quod non laxetur nimia licentia ad defensionem Begardorum et
Beguttarum, si reperiantur efTi'enes, et discoli, et scandalosi in sacris observatio-
nibus.
^ Jo. Buschii Chron. Windeshemense lib. II. c. 58. p. 549: The judges ap-
pointed by the council to investigate the matter dictum fratrem Grabonem miserunt
in carcerem. Et nisi libi'uni suum propter articulos erroneos in eo comprehensos
ipse damnaret, et se plurimuni eri-asse publice proclaniaret, cetcraque similia juxta
sua demerita juste sibi injungenda libenter perficeret, de carccre exire nisi ad
ignem omnino non posset. Qui pelli suaj pertimescens, saniori usus consilio, reum
se cognovit, cuncta praemissa et nuilto niajora in publica omnium audientia aperte
confessus, librum suum damnavit, vitam et conversationem devotorum Presbytero-
rum, Clericorum et Beginai-um Daventriag, Zwollis et alibi in communi sine pro-
fessione viventium valde recomniendavit, et sic ignem mortemque evadens in pace
fuit dimissus. Hsc omnia seriatim Patres dictai-um congregalionum i-egistrata
conservant. The form of retractation see in v. d. Hardt III. p. 118 seq. On the
whole subject see Mosheini de Beghai-dis et Beguinabus, p. 461 seq.
•* .To. Bvschii Chron. Windeshem. lib. II. c. 15. p. 316: Sicut magister Gerar-
dus Magnus origo fuit et pater pi-imus omnium hominum nioderna; devolionis hujus
patri«, ad quem Deo servire cupientes securum semper habuere recursum, et post
eum pater venerabilis Dominus Florentius Radewini primus Rector congregationis
Clericum in Daventria ; ita devotus pater noster, frater Joannes de Huesden,
Prior in VVindesem (from 1391 - 1424), eorum fidelis factus est successor in cura
consulendi, auxiliandi, et defendendi. Ipse enim discreta sua providentia, cari-
tateque latissima omnium corda devotorum benigne ad se trahens, unum ex ipsis
se fuisse, et etiam semper mansisse, verbis, rebus, et nioribus ubique demonstravit.
Qui totum nuindum salvare cupiens, plurima servorum et ancillarum Dei habita-
cula undique in patria multiplicari procuravit : nam et fratres domus suae, Capitu-
lique generalis ad hoc aptiores in loca diversa transmisit pro novis monasteriis
Ordinis nostri erigendis, fundandis et consummandis, antiquisque reformandis et in
regular! observantia debite instiluendis : patres etiam Congregationum valde solli-
citavit, ut Presbytei-os, Cleiicos, et sorores sive Beginas ad hoc utiles vel idoneos
ad diversas inundi partes, in civitates, oppida et villas, pro novis congregationibus
inchoandis, ct in communi vita more suoinstituendis, animo pio et volenti [mittere]
non tardarent. — Factum est autem, ut plurima Oi-dinis nostri Monasteria, nnilta!que
Clei-icorum et sororum devotarum Congregationcs per totam istam patriam Zallan-
diam, Westphaliam, Gelriam, Brabantiam, Ilollandiani, Zelandiam, Drcntheam,
Twentheam, Frisiam, Trajectum, et circa patres Rheni in diebus nostris de novo
sunt constructa, et etiam ex antiquis plurima reformata. Ex quibus patres, fratres
et sorores de tertia re^ula s. Francisci nuncupnti plus quam centum donios sive
Congregationes devotas cxtrahentes, sub uno provinciali Capitulo rcgulariter
vivere, et Deo iidcliter descrvire usque hodie comprobantur ; et ipsi patres Con-
gregationum devotarum primi, ]uxta. morem Kcclesiie primitivEe sub regula Christi
caritate paiiter in comnuini secundum Evangelium viventcs, habent adhuc hodie
domos sexus utriusque unitas nnmero pane quinquaginta, virorum videlicet
paene viginti, et sororum triginta ; nosque jam habemus .Monasteria Ordinis
Canonicorum regularium sexus utriusque Capitulo generali de Windesem
Chap. III. Monachism. § 141. Frntrcs VitfB Communis. 303
tion of Windsheim. Their numerous societies were equally distinguish-
ed for their mysticism and tlieir usefulness.'^ Some of the brethren were
engaged in instruction ; '^ others employed themselves in various kinds
of handicraft for their livelihood." One of their chief objects was
always to advance the religious education of the common people,^
incorporata plus quam septuaginta, virojum videlicet sexaginta duo, et tredecim
sanctimonialium. — Patres ergo devoti in diebus Domini Florentii Radewini pro
sui status et devotionis conservatione in Daventria siniul ad colloquium consueve-
rant convenire ; post ejus transitum ad Congregationem Clericorum in Zwollis —
ad colloquium annuale in Dei timore celebrandum omnes pariter convenerunt in
Doininica Misericordias Domini post Pascha, aut in feriis consequentihus, cum
Ecclesia generale Capitulum in Windeseui celebraret, propter loci convenientiani,
et Capituli nostri generalis propinquitatem, et niaxime propter Priorem nostrum in