frustra. — Sed istud consequens Clerum non modice conturbaret. Unde vel oportet
eos negare habere potestatem hujusmodi ad dandum sic indulgentias, vel incidere
in consequens jam indictum. Si autem dicitur, quod licet habet potestatem dare



348 Third Period. Div. V. A. D. 1409 — 1517.

indignation of the whole nation. ^^ The wrath of the Pope was now
no longer to be stayed. At a synod held in Rome, WiclifTe's
writings were condemned, ^'^' Huss excommunicated, and the place
where he resided laid under interdict (1413). Huss appealed from
the Pope to Christ himself,'^ and having written in his own defence
the Tractatus de Ecclesia,'^ his chief work, betook himself from

Papa sic inddlgentias, non taiiien debet, nisi ex causa rationabili, scilicet quando
impugnatiir, vel indiget pecuiiiis : revera orandum erit fidelibus, ut impugnetur, et
indigeat pecuniis, quia tunc thesaurum Ecclesiae fidelibus aperiet ad salutem.
P. 232. He applies the passage, Jer. vi. 1.3, and viii. 10: a mlnimo usque ad
maximum otnnes avaritice student, et a Propheta usque ad sacerdotem cuncti
faciunt dolum. Onines enim datores indulgentiarum, quK.stores de voto, et prse-
dicatores erectionis crucis student niirabiliter avaritis, oirinem soUicitudinem Dia-
boli cautelosaiii apponentes, nunc pradicando, quod summa venit populis gratia,
nunc quod coelum est eis apertum, nunc quod progenitores possunt per illas indul-
gentias redimei-e, nunc quod qui negligit tantam gratiam, perdit vitam ajternam,
nunc literas absolutionis care vendendo, nunc peregiinationem debitam ex voto
pecuniis et alia vota compensando. Huss wrote also Contra Bullam Papae Jo.
XXIII. Replica. 1. c. p. 235, contradicting it in ten points. E. g. Prsedicandum est
ergo populo, ut promulgatione indulgentiarum non seducantur, quia indulgentiae
nihil valent, sicut nee aliud bonuui opus ad consequendam bcatitudinem, nisi homo
relinquat peccatum, dolens de pi-a-teiito, et cavens finaliter, diligenter et continue
de futuro. Si enim de omnibus peccatis poenitentiam egerit, et mandata Dei custo-
dierit, omnium peccatorum remissionem et pcence aiternaj obtinebit. — Item praedi-
candum est ipsi populo, ut caveat, ne per reliquias spolietur: (piia sanctorum
reliquiae non sunt pro exquirendis pecuniis exponends. — Item prardicandum est
populo, ne in confessionibus perniittat se simoniace spoliare per taxam, vel per
injuctionem offerendi, vel niissas comparandi, vel alio modo illicito. — Item praedi-
candum est illud Augustini lib. 2, ad Julianum : non toUit peccata, nisi solus
Christus. — Ex isto docendus est populus, ut credat, quod solus Deus habet mun-
dare animam ab interiori macula, et quod nullus homo potest dimittere cuiquam
peccata, nisi Deus prius dimiserit. — Et iterum docendus est populus, quod ad
remissionem peccatorum requiritur poenitentia interior. — Also Opusculum de sex
erroribus (1. c. p. 237), qui Cleruiu et magnam partem populi infecerunt. These
are, 1. quod quilibet sacerdos raissando creat corpus Christi, et efficitur pater et
Creator sui crcatoris (because non creatur, sed in manibus sacerdotum conficitur.
Creator is God alone) ; 2. quod crcdendum est in b. Virginem, vel in Papam, vel
in Sanctos, cum tanien solum in Deum veraciter est credendum (difference be-
tween ci-edere homini and in hominem) ; 3. quod sacerdotes, cui volunt, possunt
remittere peccata, et absolvere a pcena et a culpa ; 4. quod subditi debent suis
superioribus in omnibus pr^ceptis, Ileitis sive illicitis, obedire; 5. quod omnis ex-
comnuinicatio, sive justa sive injusta, ligat excommunicatum, et nocet sibi, et
separat eum a comniunione Christifidelium, et privat eum Ecclesiie sacramentis;
6. error simoniacse haeresis, qua Clerus est pro majori parte, proh dolor, maculatus.

'5 Theobald's Hussitenkrieg, S. 25. P e 1 z e I ' s Lebensgesch. des Königs
Wenzel. Th. 2. S. 608 seq. Jerome surpassed Huss in his zeal. He caused the
bull to be canied through the city by a prostitute and then burned. Several of
Huss' followers contradicted the priests in the churches, when they proclaimed the
absolution. Three of them having been executed for such disturbances, the com-
motion increased (see Stephani Prioris Dolanensis Antihussus, c. 5, in Fez. IV.
II. p. 380). King Wenzel also was much excited on the subject, and complained
in a letter to the Pope (which see in P e 1 z e 1 ' s Lebensgesch. des Kgs Wence-
slaus. Th. 2. Urkundenbuch, S. 151) of the impudence of the promises, and the
avarice of the indulgence-sellers.

16 Mansi XXVII. p. 505.

17 Which sec Hist, et Monum. I. p. 22.

1** Tractatus de Ecclesia (Hist, et Monum. I. p. 243). Cap. 1 : Ecclesia sancta
catholica i. e. universalis est omnium pra;destinatorum universitas, quae est omnes



Chap. V. Reformers. § 149. Huss. 349

Prague to Hussinecz, where he continually employed himself in

prsedestinati präsentes, prfeteriti et futuri. Cap. 2 : tripartitur, seil, in Ecclesiam
triuniphantein, militantem et donnientem. Ecclesia militans est numerus pra2-
destinatorum, dum hie viat ad patriain. — Ecclesia dormiens est numerus pra:desti-
natorum in purgatorio patiens. — Ecclesia triumphans est beati in patria quiescentes,
qui adversus Satanam, militiam Christi tenentes, finaliter triun)pharunt. Una
autem magna Ecclesia erit ex omnibus illis in die judicii. Cap. 3 : Sicut aliquid
est in humano corpore, quod non est pars ipsius corporis, ut sputum, phlegma,
stercus, apostema vel urina, et illud non est de corpore, cum non sit pars corporis;
aliud vero est in humano corpore tanquam pars ejus, ut omne membrum ejus : sic
aliquid est in corpore Christi mystico, quod est Ecclesia, et tarnen non est de
Ecclesia, cum non sit pars ejus, quomodo est omnis Christianus prasscitus, de ipso
corpore tanquam stercus finaliter egerendus. Et sic aliud est esse de Ecclesia,
aliud esse in Ecclesia. — Quadruplex est habitudo viatorum ad sancfam matrem
Ecclesiam. Quidam eniin sunt in Ecclesia nomine et re, ut praedestinati obedientes
Christo catholici. Quidam nee re, nee nomine, ut prajsciti pagani. Quidam
nomine tantum, ut prsesciti hypocritae. Et quidam re, licet videantur nomine esse
foris, ut praedestinati Christiani, quos Antichristi Satrapae videntur in facie Ecclesise
condemnare. — Dupliciter homines possunt esse de s. matre Ecclesia, vel secun-
dum prffidestinationem ad vitam aternam, quomodo omnes finaliter sancli sunt de
s. matre Ecclesia, vel secundum praedestinationem solum ad pra,'sentem justitiani,
ut onnies, qui aliquando accipiunt gratiam remissionis peccatorum, sed finaliter non
perseverant. — Sicut Paulus fuit simul blasphemus secundum praesentem injusti-
tiam, et de s. matre Ecclesia, — atque in gratia secundum praedestinationem vitae
seternffi ; sic Scarioth fuit simul in gratia secundum prsesentem justitiam, et nun-
quam de s. matre Ecclesia secundum praedestinationem vitae aeterno. Cap. 4 :
solus Christus est caput universalis Ecclesia?. Cap. 6 : Ecclesia malignantium est
corpus Diaboli, cujus ipse est caput. Cap. 7. quod Romanus Pontifex cum Car-
dinalibus no)i sit totuin corpus universalis EcclesicB, sed pars, nee Papa sit
caput, sed Christus. Matth. xvi. 18, is thus explained : tu es Petrus, i. e. con-
fessor Petrse verae, qui est Christus, et super hanc petram, quam confessus es, i. e.
super me wdificabo ecclesiam meam. — Komana Ecclesia est totalis Ecclesia mili-
tans, quam Deus plus diligit, quam aliquam ejus partem. Cap. 8 : credere, quod
homini est ad beati tudinein necessarium, est veritati tanquam a Deo dictaj sine
hsesitatione adhaerere firmiter. Pro qua veritate ratione certitudinis debet homo
mortis periculo exponere vitam suam. Et isto modo tenetur quilibet Christianus
credere explicite vel implicite omnem veritatem, quam s. Spiritus posuit in Scrip-
tura. Et isto modo non tenetur homo dictis sanctorum praeter Sciipturam, nee
Bullis papalibus credere, nisi quod dixerint ex Scriptura, vel quod fundaretur
simpliciter in Scriptura. Sed potest opinative homo credere Bullis, quia tam Papa
quam sua Curia potest falli propter ignorantiam veritatis. De ilia enim verificatur,
quod fallit et fallitur: fallit Papam lucrum, et fallitur propter ignorantiam. Cap.
9: Ex his patet, quomodo Christus est fundamentum Ecclesia;, et quomodo Apo-
stoli sunt fundamenta. Christus antonomastice, quia ab ipso incipit, et in ipso
finitur, et per ipsum finitur constitutio Ecclesiae. ProphetEe vero et Apostoli sunt
fundamenta, quia ipsorum auctoritas portat infirmitatem nostram. — Solum Chi-istus
est caput, — Petrus non fuit nee est caput sanctae Ecclesiae catholicEe, — fuit capi-
taneus inter Apostolos, et fuit fundamentum Ecelesiarum, ut in proximo dictum
est de Apostolis. — Quare autem Christus Petrum post se capitaneum et pastorem
constituit, fuit prseeminentia virtutum ad regendam Ecclesiam. — Tres autem
erant virtutes, in quibus Petrus praecellebat, fides, humilitas et Caritas. — Si jam
dictis virtutum viis incedit vocatus Petri vicarius, credimus, quod sit verus ejus
Vicarius, et prtecipuus Pontifex Ecclesia?, quam regit. Si vero vadit viis contra-
riis, tunc est Antichristi nuneius, contrarius Petro, et Domino Jesu Christo. Cap.
10 : Cum Christus dicit Petro : tibi dabo elates regni ccelorum, i. e. potestatera
ligandi solvendique peccata, in persona Petri dixit toti Ecclesiae militanti, non quod
quKlibet persona illius Ecclesia? indifferenter habeat illas claves, sed quod tola ilia
Ecclesia secundum singulas ejus partes ad hoc habiles habeat illas claves. — Non
potest homo solvi a peccato, nee remissionem peccatorum recipere, nisi Deus ipsum
solverit, vel ei remissionem dederit. — Unde vesane insaniunt Presbyteri, qui
putant vel dicunt, se ad suum votum solvere vel ligare sine absolutione vel liga-



350 Third Period. Div. V. A. D. 1409 — 1517.



tione prima Christi Jesu. — Cavere ergo debet Christi discipulus a fallacia Anti-
christ!, dum sicarguitur: quodcuiique Vicarius Cliristi ligaverit super teiTam, erit
ligatum et in coelis, sed hunc tidclem Laicum, nolentem sibi dare pro absohitione
pecuuiam, Hgat supi'a tei-rain, ergo ligatur in ca>lis : — sed luiiic incontritum volen-
tem dare pecuniam solvit supra terrain, ergo est solutus et in ccelo. — Nam qui-
cunque homo rite poenitcns solutus fuei'it super terram a Chi-isti vicaiio in terra,
etiani solvitur in coelo. — Quilibet sacerdos Christi rite ordinatus habet potestatem
sufficientem quaelibet sacranienta sibi pei-tinentia conferendi, et per consequens
vere rontritum a peccato absolvendi. — Quomodo autem ista potestas I'uit par in
Apostolis, habetur Dist. 21. in Can. In novo. — Unde stultum Jbret credere, quod
Apostoli nullum donum spirituale a Chrislo receperant, nisi quod fuerat a Petro ad
ipsos simpliciter derivatum. Nam omnilms dixit Matth. xviii. 18: qmecunque
solvet'itis super terram, etc — Cap. 11. Multi Sacerdotes emungunt ex illo Matth.
xviii. 18, et ex illo Christi dicto Matth. xxiii. 2, 3. — quod debet eis quilibet sub-
ditus in omnibus obedire, et sic ipsi sacerdotes quicquid sonat eis ad libitum in
Christi Evangelio, sine correspondente caritativo ministerio, pro sua gloria clamo-
rose sibi adsci-ibunt. Sed quod sonat in laborem, in abjectionem mundialem, et in
sequelam Jesu Christi, illud aspernantur, tanquam sibi contrarium, vel tingunt se
id tenere, et nontenant. — Quia contra Cleri pestiferi crimina sacerdotes Christi
prasdicarunt, ideo orta est dissensio, ex eo quod Clerus pestem scandali inferens
populo, nolens pati prsdicationem sus pesti contrariam, contra Evangelium prsedi-
cantes et pestem eorum sanare volentes per verbum Domini malitiose volens prae-
dicationem extinguere consurrexit. — Cap. 12. Huss now turns to a work pub-
lished against him by eight Doctors of Theology in Prague, with Stephanus Paletz
at their head. They had appealed to the passage in the bull Unain sanctam :
Subesse Romano Pontihci, omni humanae creaturae est de necessitate salutis. To
this he replies : Jesus Christus est Romanus Pontifex, sicut est caput universalis
ac cujuslibet particularis Ecclesiaj. Hence the Apostles did not call themselves
Papas sanctissimos, capita universalis Ecclesiae, vel universalis Pontifices, and
Gregory the Great had strenuously opposed the application of this last title to him-
self (see Vol. I. § 11.5, note 31). Non sic heu qusrunt moderni Pontitices, qui
sine virtutum moribus, in nudo nomine gloriantur, tingentes, quod ratione officii
vel dignitatis ecclesiastical ipsis nomen competit sanctitatis. Sed si hoc haberet
rationem, tunc Judas debuisset vocari sanctus Apostolus. Cap. 13. In this and
the following chapters he answers six assertions of his opponents : I. Papa est
caput s. Romanaj Ecclesiae. II. Collegium Cardinalium est corpus s. Romanaj
Ecclesiae. III. Papa est manifestus et verus successor Principis Apostolorum
Petri. IV. Cardinales sunt manifesti et veii successores coUegii aliorum Aposto-
lorum Christi. V. Pro regimine Ecclesiaj per Universum mundum oportet semper
manere hujusmodi manifestos veros successores in tali officio Principis Apostolo-
rum Petri, et aliorum Apostolorum Christi. VI. Non possunt inveniri vel dari
supra terram alii tales successores, quam Papa existens caput et collegium Cardi-
nalium existens corpus Ecclesiae Romanae. He says first in general : Omnis
Veritas in religione Christi sequenda, et solum ipsa vel est Veritas a sensu corporeo
cognita, vel ab intelligentia infallibili inventa, vel per revelationem cognita, vel in
divina posita Scriptura. But this applies to no one of those six points : igitur
nuUus sex punctorum est Veritas in religione Christi sequenda. The answers to
I. and II. all amount to this, that Christ alone is the head of the church, caput
Ecclesiae catholica?, that the Pope and Cardinals are not even always prsedestinati
and members of the church. Cap. 15. answer to Punct. V. : Ecclesia potest
aeque bene regi a Sanctis sacerdotibus, demptis illis duodecim cardinibus, sicut
regebatur per trecentos annos et amplius post ascensionem Christi. Answer to
Punct. VI.: Christus est caput sufficientissimum. — Si non potest Deus dare alios
veros successores (Apostolorum), quam sunt Papa et Cardinales; sequitur quod
potentia Caesaris, — instituendo Papam et Cardinales, potentiara Dei limitaret. —
Nam Cssar Consfantinus post annos trecentos Papam instituit. Romanus enim
Pontifex fuit consocius aliis Pontiticibus usque ad donationem Caesaris, cujus
auctoritate coepit capitaliter dominaii. — Oportet considei-are sectam Cleri du-
plicem, seil. Clcrum Christi et Clerum Antichristi. Clerus Christi quieta-
tur in suo capite Christo ac suis legibus. Clerus vero Antichristi vel totaliter
vel pra^ponderantcr innititur legibus humanis et legibus Antichristi, et tamen
palliatur esse Clerus Christi atque Ecclesiae, ut populus simulatius seducatur. —



Chap. V. Reformers. § 149. Huss. 351

preaching in the open air,!'-* and in the production of several new
works, all in the same spirit by which he had ever been distin-
guished."-^

In the mean time the Council of Constance was opened. Huss
having furnished himself with testimonials of his orthodoxy from all
quarters, and even from the papal Inquisitor in Bohemia,-^ did not
hesitate to comply with the summons of the emperor Sigismund,
to present himself, and arrived in Constance with a letter of safe
conduct from the emperor,— on the 3d Nov. 1414. -^ But the hostile
feeling already entertained against him as a Realist, and the cause
of the expulsion of the Germans from Prague, was still more inflamed
by the intelligence which came with him, that James von Misa, a
priest in Prague, was defending the restoration of the cup to the laity ;
which innovation was understood to be countenanced by Huss.^^

Clerus Antichristi instat attentius pro traditionibus humanis, et pro privilegiis, quse
fastum vel lucrum sajculi capiunt, defendendis, vultque gloriose, voluptuose et
Christo dispariter vivere, postergans penitus iiuitationem in moribus Domini Jesu
Christi. Sed Clerus Christi laborat assidue pro legibus Christi et ejus pi'ivilegiis,
quibus bonum spirituale acquiritur ostendendum, fugitque fastum et voluptatem
saeculi, quarit conformiler Christo vivere, attendens diligentissime sequelam Do-
mini Jesu Chiisti. Cap. 17 : Nee dubium, quin Papae et Cardinalibus est obedien-
dum, dum docuerint veritatem juxta legem Dei : — si autem Rabbi, i. e. Magistri
vel magni, ut dicit Lyra, seu Papa; vel Cardinales, prsceperint vel docuerint
aliquid pi'fEter veritatem, etiam cum tota Curia Roniana, non est fideli parendum,
dum cognoverit veritatem. Cap. IS. Justification of his resistance to the Pope.
Cap. 19-21. When the prelates are to be obeyed. Cap. 22 and 23. Of the
injustice of the censures passed on him.

18 P e 1 z e 1 ' s Lebensgesch. des Königs Wenceslaus. Th. 2. S. 61S f.

2" Which see in Hist, et Monum. I. p. 117 seq. The work De sacerdotum et
monachorum abhorrenda abominatione, is not Huss', as is shown in § 122, note 7.

21 In several public letters and notices, Huss challenged any one in Prague or all
Bohemia to convict him of a single heresy (see Hist, et Mon. I. p. 2). The papal
inquisitor, Nicolaus Episc. jYuzarethanus, gave him a written testimonial, that
no one accused him, and declared before a notary (1. c. p. 3) : Ego mullis et
pluribus vicibus Magistro Joanni Hus conversatus sum, secum comedendo et
bibeiido, et sermonibus suis sspe interfui, ac collationes plures de diversis sacraj
ScripturEe materiis faciendo, nunquam aliquem in ipso inveni errorem vel haresim,
sed in omnibus verbis et operibus suis ipsum semper verum et catholicura hominem
reperi.

22 Which see, Hist, et Monum. I. p. 2. The emperor says : honorabilem
Magistrum Johannem Hus — in nostram et sacri Imperii protectionem recepimus
et tutelam, and orders all the authorities : ipsum — omni prorsus impedimento
remoto transire, stare, morari et redire libere permittatis, sibique et suis, cum opus
fuerit, de securo et salvo velitis et debeatis providere conductu, ad honorem et
reverentiam nostrae Majestatis.

23 V. d. Hardt Conc. Const. IV. p. 11.

24 At the instance of his friends in Prague, Huss examined the subject by the
light of the Scriptures and the authority of the church fathers. See Hist, et
Monum. I. p. 52 seq. The result to which he came was: videtur quod licet et
expedit Laicis fidelibus sumere sanguinem Christi sub specie vini. Nam Hcet
corpus et sanguis Christi sit sub utraque forma sacramentali : tamen Christus non
sine ratione, nee gratis instituit utrumque modum sacramentalem suis fidelibus,
sed ad magnum profectum. Nam modus manducandi sacramentalis sub forma
panis est specialis modus figurandi et excitandi efficaciter ad manducationem spiri-
tualem. Et modus sacramentalis bibendi sub forma vini est specialis modus



352 Third Period. Div. V. A. D. 1409 — 1517.

The more zealously the council labored to bring about a reformation
in the government of the church, the more strongly they seemed to
feel the necessity of opposing all innovations in doctrine, that ihe
spirit of reform might not become a spirit of overturn and destruction.
On the 28 Nov. 141 1, Huss was imprisoned and accused as a heretic.
In spite of all the intercessions of his friends in Bohemia,-'^ he was
treated with increasing severity. Without giving him an opportunity
of defending himself, he was required unconditionally to retract;^

figurandi et excitandi mentem ex institutione Christi ad gustandum suaviter effu-
sionem Christi sanguinis, quern effudit. — Ex quo patet, quod sicut sacerdos digne
sumens sub utraque specie non sine causa suinit: sic et devotus Laicus potest
licite sumere, cum eadem sit ratio quoad sumptionem corporis et sanguinis utrobi-
que. Both here and at'ter\vai-ds he was much more moderate in his expressions
than James von Misa. His friends in ]3ohemia sent him a letter in his pi-ison in
Gottleben, by the hand of the knight John von Chlum. on the 31st May, 1415
(v. d. Hardt Cone. Const. IV. p. 291) : Rogamus intime, quod motivam et finalem
intentionem vesti-am de commiinione calicis, si videbitur, praesenti charts inferatis,
amicis tempore suo monstrandam. Quia fi'atrum adhuc aliqualis est scissio, et
propter illud multi turbantur, ad vos et arbitrium vestrum juxta scripta qusdam se
referentes. Huss replied : De sacramento calicis habetis sci'iptuni, quod scripsi in
Constantia, in quo sunt motiva;. Et nescio aliquid dicere, nisi quod Evangelium
et epistola Pauli sonant directe, et tentum fuit in primitiva Ecclesia. Si potest
fieri, attentetis, ut saltern permittatur per bullam illis dari, qui ex de%-otione postu-
laverint, circumstantiis adhibitis. But after the Council had condemned the Com-
munio sub utraque for the laity on the 15 June, 1415 (see § 144, note 6), Huss
wrote more decidedly to a Dominus Haulikon on the 21 June, 1405 (Hist, et
Monum. I. p. 80): Noli resistere sacramento calicis Domini, quem Christus per se
et per suum Apostolum instituit, quia nulla scriptura est in oppositum, sed sola
consuetudo, qu£e, ut asstimo, ex negligentia inolevit. Jam non debemus consuetu-
dinem sequi, sed Christi exemplum et veritatem. Modo Concilium allegans con-
suetudinem damnavit communionem calicis quoad Laicos, ut errorem, et qui
practicaverit, nisi resipiscat, tanquam ha?reticus puniatur. Ecce malitia Christi
institutionem jam ut errorem damnat. Rogo propter Deum, ut non impugnes
Magistrum Jacobellum, ne fiat scissio inter fideles, de qua gaudet Diabolus.
Etiam, carissime, pra>para te ad passionem in manducationc et communione calicis,
et sta fortiter in veritate Christi, timore illicito postposito, etc.

^ See two letters of the Bohemian barons to the emperor in Jan. 1415, in Hist,
et Monum. I. p. 96. v. d. Hardt Cone. Const. IV. p. 32 ; a third in May, Hist.
et Monuin. I. p. 97. Three letters of the Bohemian nation to the Council, Hist, et
Mon. I. p. 9 seq. v. d. Hardt IV. p. 188, 212, 288. The Bohemians appeal to
the emperor's safe conduct, and complain that Bohemia is represented at the
Council as a heretic country, especially (Hist, et Mon. I. p. 10. v. d. Hardt IV.
p. 189) of the stories circulated at Constance, quoniam sacramentum pretiosissimi
sanguinis Domini per Bohemiam jam in vasculis non consecratis {v. d. Hardt in
flasconibus) deportarent, quodque sutores jam confessiones audirent, et sacrosanc-
tum corpus Dominicum aliis ministrarent. The Episc. Luthom. assured the
Council, however, in reply, that he could bring proof that all this was essentially
true (Hist, et Mon. I. p. 10. v. d. Hardt IV. p. 210).

26 In the first place a Bohemian priest, Michael de Caussis, presented a series of
charges against Huss (see Hist, et Monum. I. p. 7). Then John Gerson produced
19 Articles from the work de Ecclesia, which he pronounced ha?retici et ut tales
judicialiter condemnandi (1. c. p. 29 seq.). Huss appeared before the Synod on
the 5th June, 1415, but could not make himself heard in the uproar (v. d. Hardt
IV. p. 306 seq.). On the 7th June he was examined by the Council in presence
of the emperor, on several of the charges brought against him by Michael de
Caussis (I. c. p. 308 seq. Hist, et Mon. I. p. 15 seq.). In the first place it was
supposed to be proved that he had taught, quod post consecrationem et pronuncia-
tionem verborura in ccena Donjini manet panis materialis, notwithstanding his



Chap. V. Reformers. § 149- Huss. 353

and on his refusal to do this, was burned at the stake on the 6th July,'
1415.-^ To justify the emperor for the infringement of his safe con-
solemn denial. On the next point, quod pertinaciter articulos en-oneos WiclefF
docuisset in Bohemia et defendisset, he replied, that he could not consider all those
articles in Wicliffe's writings heretical which had been condemned by the Roman
synod. Namely, quod Sylvester Papa et Constantinus erraverint, Ecclesias illas
donationes conferendo ; quod Papa vel Sacerdos existens in peccato mortali neque
consecret neque baptizet (which he had qualitied, however, quod indigne consecret
et baptizet) ; quod decimaj sunt purse eleemosyna;. He was then asked, habueritne
absolutionem a Pontifice Romano, and liceretne ad Christum provocare, and
whether he had said, se optare, ut anima sua in eodem loco, ubi anima Wicleff,
esset. The first question he answered in the negative ; the two last in the affirma-
tive, amidst shouts of laughter. Another point in the accusation was, that he had
counselled the people, ut iis, qui adversarentur suae doctrina», gladio resisteret
exemplo Mosis. Huss said, se monuisse populum, cum praedicaret dictum Apostoli
de galea salutis et gladio, ut illo se accingerent omnes, et defenderent evangelicam